§53.1Fr. 53
Ταῦτα δὲ καὶ τῷ κορυφαίῳ ἀρέσκει τῶν Ἀριστοτέλους ἑταίρων Θλεοφράστῳ ἐν τῷ πρώτῳ τῶν περὶ κινήσεως αὐτοῦ λέγοντι ὅτι αἱ μὲν ὀρέξεις καὶ αἱ ἐπιθυμίαι καὶ ὀργαὶ σωματικαὶ κινήσεις εἰσὶ καὶ ἀπὸ τούτων ἀρχὴν ἔχουσιν, ὅσαι δὲ κρίσεις καὶ θεωρίαι, ταύτας οὐκ ἔστιν εἰς ἕτερον ἀγαγεῖν ἀλλʼ ἐν αὐτῇ τῇ ψυχῆ καὶ ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ ἐνέργεια καὶ τὸ τέλος ἔτι δὲ δὴ καὶ ὁ νοῦς, κρεῖττόν τι μέρος καὶ θειότερον ἅτε δὴ ἔξωθεν ἐπεισιὼν, καὶ παντελῶς.
そしてこれらのことは、アリストテレスの仲間たちのうちで第一人者であるテオプラストスにも同意されるところである。 彼は自身の『運動について』の第一巻において、欲求や欲望や怒りは身体的な運動であり、これらに端を発しているが、他方、判断や観想は、これらを他のものへと帰属させることはできず、むしろ魂そのもののうちに、その始まりも活動も目的もある、と述べている。 さらにまた、より優れたより神聖な部分であり、まさに外から入ってくるものである理知も、完全にそうである。
Καὶ τούτοις ἐπάιγει·
そして、彼はこれらに続けて言う。
ὑπὲρ μὲν οὖν τούτων σκεπτέον εἴ τινα χωρισμὸν ἔχει πρὸς τὸν ὅρον·
「したがって、これらについては、定義に対して何らかの分離を有しているかどうかを検討せねばならない。
ἐπεὶ τό γε κινήσεις εἶναι καὶ ταύτας ὁμολογούμενον.
というのも、これらもまた運動であるということは認められていることだからである。 」