当从波恩托斯寄来新信时,你是否脸色苍白,并用焦急的手将它拆开?
§5.2.3pone metum, valeo; corpusque, quod ante laborum §5.2.4inpatiens nobis invalidumque fuit, §5.2.5sufficit, atque ipso vexatum induruit usu.
放下你的恐惧,我安好;而我的身体,先前对劳苦无法忍受且虚弱,对于我们来说,如今撑住了,并因这经历本身的折磨而变得坚强。
§5.2.6an magis infirmo non vacat esse mihi?
还是说,我根本没有时间生病呢?
§5.2.7mens tamen aegra iacet, nec tempore robora sumpsit, §5.2.8affectusque animi, qui fuit ante, manet.
然而心却病倒躺着,并未随时间获得力量,以前那样的心境依然留存。
我曾以为随着时间和其宽限会愈合的伤口,如今疼得和刚受的一样。
显然,长年的岁月对微小的灾难是有益的;而对重大的不幸,随时间会增加新的伤害。
珀阿斯之子几乎整整十年的时间,都在承受着被肿胀之蛇所给予的致命伤。
泰勒福斯本会在持久的消瘦中死去,如果那只伤害他的右手,没有带给他帮助。
§5.2.17et mea, si facinus nullum commisimus, opto, §5.2.18vulnera qui fecit, facta levare velit, §5.2.19contentusque mei iam tandem parte doloris §5.2.20exiguum pleno de mare demat aquae,
我也祈求,如果我们没有犯下什么大罪,那个制造伤口的人,能够愿意减轻这造成的伤害,且终于满足于我的一部分痛苦,从满溢的大海中取走微不足道的一点水。
纵使他取走许多,依然会剩下许多苦楚,且我刑罚的一部分就已相当于全部。
§5.2.23litora quot conchas, quot amoena rosaria flores, §5.2.24quotve soporiferum grana papaver habet, §5.2.25silva feras quot alit, quot piscibus unda natatur, §5.2.26quot tenerum pennis aera pulsat avis, §5.2.27tot premor adversis: quae si comprendere coner, §5.2.28Icariae numerum dicere coner aquae,
岸边有多少贝壳,怡人的玫瑰园有多少花朵,抑或安眠的罂粟有多少籽,森林养育多少野兽,水中有多少鱼儿在游,鸟儿用羽翼拍击多少柔和的空气,我便承受着多少逆境:若我试图将这些悉数数清,简直就像试图说出伊卡里亚海波涛的数量。
§5.2.29utque viae casus, ut amara pericula ponti, §5.2.30ut taceam strictas in mea fata manus, §5.2.31barbara me tellus orbisque novissima magni §5.2.32sustinet et saevo cinctus ab hoste locus,
纵使我不提旅途中的灾祸,不提海洋的痛苦危险,纵使我不提为我破灭而拔出的利刃,这野蛮的土地和伟大世界的极尽之处留存着我,还有那被凶残之敌所包围的地方。
§5.2.33hinc ego traicerer —neque enim mea culpa cruenta est— §5.2.34esset, quae debet, si tibi cura mei.
若你对我有着应有的关切,我本会从此地被转送。 因为我的过错并非血腥。
那个罗马权威得以安稳依托的神明,作为一个征服者,往往对其敌人是仁慈的。
§5.2.37quid dubitas et tuta times? accede rogaque:
你为何犹豫并害怕安全之事?
§5.2.38Caesare nil ingens mitius orbis habet,
走上前去请求吧:广阔的世界中,没有任何东西比凯撒更为温和。
§5.2.39me miserum! quid agam, si proxima quaeque relinquunt?
哀怜的我啊! 如果连最亲近的人都离弃我,我该怎么办?
难道你也要从这破碎的轭下缩回脖子逃避吗? 我将被带往何处? 从何处能为疲惫的处境寻求安慰?
§5.2.42ancora iam nostram non tenet ulla ratem, videris
没有任何锚还能留住我们的船。 随你便吧!
我自己,即使被憎恶,也将向神圣的祭坛寻求庇护;祭坛不会推开任何双手。
看啊,身在远方的我,像一个恳求者向远方的神格呼吁,如果凡人被允许与朱庇特交谈。
§5.2.47arbiter imperii, quo certum est sospite cunctos §5.2.48Ausoniae curam gentis habere deos, §5.2.49O decus, o patriae per te florentis imago, §5.2.50o vir non ipso, quem regis, orbe minor— §5.2.51sic habites terras et te desideret aether, §5.2.52sic ad pacta tibi sidera tardus eas— §5.2.53parce, precor, minimamque tuo de fulmine partem
帝国的宰执者啊,只要您安康,所有神明都确乎关照着阿索尼亚的臣民,噢,荣耀啊,噢,因你而繁荣的祖国的象征,噢,并不比你统治的世界本身更渺小的伟人—— 愿你驻留人间,让天空渴望你,愿你迟迟才走向那已向你承诺的星辰—— 请宽恕,我祈求,并将你的雷霆减去极微小的一部分!
§5.2.54deme! satis poenae, quod superabit, erit.
留下来的那部分,已足够作为惩罚。
§5.2.55ira quidem moderata tua est, vitamque dedisti, §5.2.56nec mihi ius civis nec mihi nomen abest, §5.2.57nec mea concessa est aliis fortuna, nec exul §5.2.58edicti verbis nominor ipse tui.
你的怒火确实是温和的,你给予了我生命,我没有失去公民的权利,也没有失去公民之名,我的财产没有被转给他人,也未曾在你的敕令字句中,我被冠以流放者的名字。
这一切我都曾害怕,因为我知道自己应得如此;但你的怒火比我的罪过更为温和。
你命令被放逐的我前往波恩托斯的土地,并乘着逃亡的船破开斯基泰的海峡。
§5.2.63iussus ad Euxini deformia litora veni §5.2.64aequoris—haec gelido terra sub axe iacet— §5.2.65nec me tam cruciat numquam sine frigore caelum, §5.2.66glaebaque canenti semper obusta gelu, §5.2.67nesciaque est vocis quod barbara lingua Latinae, §5.2.68Graecaque quod Getico victa loquella sono est, §5.2.69quam quod finitimo cinctus premor undique Marte, §5.2.70vixque brevis tutum murus ab hoste facit.
奉命,我来到了黑海那丑陋荒凉的海岸 ——这片土地躺在冰冷的天轴之下—— 绝非那从未免于寒冷的天空,以及那总被苍白冰霜封冻的泥土在如此折磨我,亦非那野蛮之语不懂拉丁之言,和那战败的希腊语言已被盖泰人的声响所吞没,而是我被邻近的战争四面围困并压迫,且低矮的城墙几乎无法提供对敌人的安全屏障。
§5.2.71pax tamen interdum est, pacis fiducia numquam: §5.2.72sic hic nunc patitur, nunc timet arma locus.
然而偶尔会有和平,对和平的信任却从未有过:这里的这个地方,就是这样时而承受兵戈,时而惧怕它。