§16ἐν δὲ ταῖς ἀρχαῖς ὅθεν δὴ καὶ ὁ πρῶτος λόγος εἰκότως ἄν τις καὶ τὸ περὶ τῆς ἠρεμίας ἀπορήσειεν.
但是在原理中——这正是最初的论证所出发之处——人们理所当然也会对关于静止的问题产生困惑。
εἰ μὲν γὰρ ὡς βέλτιον ἀνάψειεν ἂν ταῖς ἀρχαῖς, εἰ δ᾽ ὡς ἀργία καὶ στέρησις τῆς κινήσεως οὐκ ἀνάψει.
因为如果[静止]被视为更好的东西，人们就会将其与原理联系起来，但如果被视为不活动和运动的匮乏，人们就不会将其联系起来。
ἀλλ᾽ εἴπερ, τὴν ἐνέργειαν ἀντιμεταλλακτέον ὡς προτέραν καὶ τιμωτέραν τὴν δὲ κίνησιν ἐν τοῖς αἰσθητοῖς· ἐπεὶ τό γε διὰ τοῦτ᾽ ἠρεμεῖν ὡς ἀδύνατον ἀεὶ κινοῦν εἶναι τὸ κινοῦν ἄτοπον· οὐ γὰρ ἂν εἴη κίνδυνος πρῶτον μὴ λογοειδὲς καὶ ἄλλως οὐκ ἀξιόπιστον ἀλλὰ μείζω τινὰ αἰτίαν ζητεῖ.
但是，如果确实[要联系起来]，就必须用活动作为更在先、更尊贵的东西来代替，而将运动置于感觉事物之中；因为，仅仅由于“动者不可能始终在推动”这一原因而使之静止，这无论如何是荒谬的；因为最先者不至于有失去理性的危险，否则这种说法也不足信，而是需要寻求某种更大的原因。
δοκεῖ δὲ καὶ ἡ αἴσθησις τρόπον τινὰ συναυδᾶν ὡς ἐνδεχόμενον μὴ ἀεὶ τὸ κινοῦν ἕτερον εἶναι καὶ ὃ κινεῖ διὰ τὸ ποιεῖν καὶ πάσχειν.
而感觉似乎也在某种程度上赞同：通过作用与受作用，动者与被动者并非总是不同的。
ἔστι δὲ ἄν τις ἐπ᾽ αὐτὸν ἄγῃ τὸν νοῦν καὶ τὸν θεόν.
而如果人们将[这论点]引导至理智自身和神，情况就是如此。
ἄτοπον δὲ καὶ τὸ ἕτερον λεχθὲν ὡς οὐ μιμοῦνται τὰ ὀρεγόμενα τοῦ ἠρεμοῦντος· εἰ γὰρ αὐτοῖς οὖσιν ἀκολουθείη τῶν ἄλλων.
而所说的另一件事也是荒谬的，即那些追求者并不模仿静止者；因为，如果它们[原理]是[在静止中]存在的，其余事物的[运动]就会追随它们。
πλὴν ἴσως οὐχ ὁμοίως ληπτέον ὡς εἰς τὸ ἀμερὲς ἄγοντας ἀλλ᾽ ὅπως ὅτι μάλιστα σύμφωνον ἑαυτῷ καὶ ἀπηρτισμένον ὡς ἂν πόλις ἢ ζῶον ἢ ἄλλο τι τῶν μεριστῶν, ἢ καὶ ὁ ὅλος οὐρανὸς ὃν δή φασιν εἶναι τελεώτατον.
不过，也许我们不应该以同样的方式来理解，就像把它们归结为不可分割之物那样，而应该使它尽可能地与自身和谐并自足完备，就像一个城邦、一个动物或任何其他有部分的事物，乃至他们确实称之为最完全的整个天体那样。
§17ἐπιποθεῖ δέ τινα καὶ τὰ τοιάδε λόγον πῶς ποτὲ τῶν ὄντων ὁ μερισμὸς εἰς ὕλην καὶ μορφήν· πότερον ὡς τὸ μὲν ὂν τὸ δὲ μὴ ὂν, δυνάμει μὲν ὂν καὶ ἀγόμενον εἰς ἐνέργειαν;
而此类问题也需要某种解释，即存在物向质料与形式的划分究竟是如何进行的：是把一者视为存在，而另一者视为非存在——[后者]作为潜能上的存在并被引导至活动？
ἢ ὂν μὲν, ἀόριστον δὲ καθάπερ ἐν ταῖς τέχναις, ἡ δὲ γένεσις τῆς οὐσίας ἕνεκα τὸ μορφοῦσθαι κατὰ τοὺς λόγους.
还是两类都是存在，但就像在技艺中一样[一者]是不规定的，而实体的生成是为了按照规定而获得形式？
ἀλλ᾽ οὕτω γ᾽ εἰς μὲν τὸ βέλτιον τάχ᾽ ἂν ἡ μετάβασις εἴη, τὸ δ᾽ εἶναι οὐθὲν ἂν ἦττον ἀληθὲς ὑπάρχοι κατ᾽ αὐτὴν — οὐ γὰρ ἂν οὐδὲ γίγνοιτο μὴ ὑπαρχούσης —, ἀλλὰ τὸ μήτε τόδε μήτε ποιὸν μήτε ποσὸν, ὡς ἀόριστον τοῖς εἴδεσι δύναμιν δέ τιν᾽ ἔχον.
但至少如果如此，向更好的过渡也许存在，而存在对于它[质料]自身来说也同样真实地存在着——因为如果它不存在，就根本不会有任何东西生成——只是它既不是“这个”（个别物），也不是性质，也不是数量，在形式上是不规定的，但具有某种潜能。
ὅλως δὲ κατ᾽ ἀναλογίαν ληπτέον ἐπὶ τὰς τέχνας καὶ εἴ τις ὁμοιότης ἄλλη.
总的来说，必须通过与技艺的类比以及其他可能存在的相似性来把握这一点。
§18δόξειε δ᾽ ἂν καὶ τοῦτ᾽ ἔχειν ἀπορίαν, εἴ μὴ ἄρα περιεργίαν τοῦ ζητεῖν τί δή ποτε ἡ φύσις καὶ ἡ ὅλη δ᾽ οὐσία τοῦ παντὸς ἐν ἐναντίοις ἐστὶ, καὶ σχεδὸν ἰσομοιρεῖ τὸ χεῖρον τῷ βελτίονι, μᾶλλον δὲ καὶ πολλῷ πλέον ἐστὶν, ὥστε δοκεῖν καὶ Κύριπίδην καθόλου λέγειν ὡς οὐκ ἂν γένοιτο χωρὶς ἐσθλά.
而这似乎也包含着困难——除非这种探求纯属多余：究竟为什么自然，乃至整个宇宙的实体都在相反者之中，而且较坏的东西与较好的东西几乎平分秋色，甚至还要多得多，以至于欧里庇得斯似乎也概括地说，好事不能脱离[坏事]而产生？
ὁ δὲ τοιοῦτος λόγος ἐγγὺς τοῦ ζητεῖν ὅτι οὐ πάντ᾽ ἀγαθὰ οὐδὲ πάντα ὅμοια· καὶ ὅτι κατὰ πάντων μὲν τὸ εἶναι λέγομεν, οὐθὲν δὲ ὅμοιον ἀλλήλοις καθάπερ τὰ λευκὰ καὶ μέλανα ἐν αὐτοῖς.
但这种论证接近于探讨为什么并非所有事物都是好的，也非所有事物都相同，以及为什么虽然我们对所有事物都称其为“存在”，但彼此却毫无相似之处，就像它们之中的白色和黑色一样。
ἔτι δὲ τὸ δοκοῦν παραδοξότερον ὡς οὐχ οἷόν τε τὸ ὂν ἄνευ τῶν ἐναντίων.
此外，还有一个显得更加悖谬的观点，即没有相反者，存在就不可能存在。
οἱ δ᾽ ἔτι πλέονι τῷ παραδόξῳ χρώμενοι καὶ τὸ μὴ ὂν μηδὲ γεγονὸς μηδὲ μέλλον προσκαταριθμοῦσιν εἰς τὴν τοῦ παντὸς φύσιν.
而那些使用更大悖论的人，甚至把既未生成也未将要生成的非存在，也额外算入宇宙的自然之中。
ἀλλ᾽ ἥδε μὲν οἷον ὑπέρβατός τις σοφία.
不过，这可以说是一种超绝的智慧。
§19τὸ δὲ ὂν ὅτι πολλαχῶς φανερόν· ἡ γὰρ αἴσθησις καὶ τὰς διαφορὰς θεωρεῖ καὶ τὰς αἰτίας ζητεῖ·
存在是以多种方式被表达的，这是显而易见的；因为感觉既观察差异，又探求原因。
τάχα δ᾽ ἀληθέστερον εἰπεῖν ὡς ὑποβάλλει τῇ διανοίᾳ, τὰ μὲν ἁπλῶς ζητοῦσα, τὰ δ᾽ ἀπορίαν ἐργαζομένη δι᾽ ἧς κἂν μὴ δύνηται προβαίνειν ὅμως ἐμφαίνεταί τι φῶς ἐν τῷ μὴ φωτὶ ζητούντων ἐπὶ πλέον.
但也许更真实的说法是，它为理智提供材料，在某些情况下只是单纯探讨，在另一些情况下则制造困惑；通过这种困惑，即使人们无法前行，但对于进一步探求的人来说，在无光之中依然会显现出某种光芒。
τὸ ἐπίστασθαι ἄρα οὐκ ἄνευ διαφορᾶς τινός. εἴτε γὰρ ἕτερα ἀλλήλων διαφορά τις·
因此，认识不能没有某种差异。
ἔν τε τοῖς καθόλου πλειόνων ὄντων τῶν ὑπὸ τὰ καθόλου διαφέρειν ἀνάγκη καὶ ταῦτα, ἐάν τε γένη τὰ καθόλου ἐάν τε εἴδη.
因为，无论彼此相异的东西之间是否存在某种差异，在普遍者中，当普遍者之下有多个事物时，这些事物也必然相异，无论这些普遍者是属还是种。