§2.26.1τὸ δʼ αὔξειν καὶ μειοῦν οὐκ ἔστιν ἐνθυμήματος στοιχεῖον· τὸ γὰρ αὐτὸ λέγω στοιχεῖον καὶ τόπον· ἔστιν γὰρ στοιχεῖον καὶ τόπος εἰς ὃ πολλὰ ἐνθυμήματα ἐμπίπτει.
而放大和缩小并不是修辞推论的要素；因为我把要素和论点视为同一事物；因为要素和论点就是许多修辞推论所归属的东西。
τὸ δʼ αὔξειν καὶ μειοῦν ἐστὶν ἐνθυμήματα πρὸς τὸ δεῖξαι ὅτι μέγα ἢ μικρόν, ὥσπερ καὶ ὅτι ἀγαθὸν ἢ κακόν, ἢ δίκαιον ἢ ἄδικον, καὶ τῶν ἄλλων ὁτιοῦν.
而放大和缩小，是为了表明某物是伟大还是渺小而做出的修辞推论，正如表明它是好是坏，或公正或不公正，以及其他任何事物一样。
§2.26.2ταῦτα δʼ ἐστὶν πάντα περὶ ἃ οἱ συλλογισμοὶ καὶ τὰ ἐνθυμήματα, ὥστʼ εἰ μηδὲ τούτων ἕκαστον ἐνθυμήματος τόπος, οὐδὲ τὸ αὔξειν καὶ μειοῦν.
而所有这些都是推论和修辞推论所围绕的主题，因此，如果这些事物中的每一个都不是修辞推论的论点，那么放大和缩小也不是。
§2.26.3οὐδὲ τὰ λυτικὰ ἐνθυμήματος εἶδός τί ἐστιν· δῆλον γὰρ ὅτι λύει μὲν ἢ δείξας ἢ ἔνστασιν ἐνεγκών, ἀνταποδείκνυσι δὲ τὸ ἀντικείμενον, οἷον εἰ ἔδειξε ὅτι γέγονεν, οὗτος ὅτι οὐ γέγονεν, εἰ δὲ ὅτι οὐ γέγονεν, οὗτος ὅτι γέγονεν· ὥστε αὕτη μὲν οὐκ ἂν εἴη διαφορά (τοῖς αὐτοῖς γὰρ χρῶνται ἀμφότεροι· ὅτι γὰρ οὐκ ἔστιν ἢ ἔστιν, ἐνθυμήματα φέρουσιν)· §2.26.4ἡ δʼ ἔνστασις οὐκ ἔστιν ἐνθύμημα, ἀλλά, καθάπερ ἐν τοῖς Τοπικοῖς, τὸ εἰπεῖν δόξαν τινὰ ἐξ ἧς ἔσται δῆλον ὅτι οὐ συλλελόγισται ἢ ὅτι ψεῦδός τι εἴληφεν.
反驳性的修辞推论也不是某种特殊的类别；因为显而易见，反驳者或者是通过证明，或者是通过提出异议来进行反驳，并且代之以证明其相反的一面，例如，如果一方证明了某事已经发生，另一方则证明其未发生；如果证明其未发生，另一方则证明其已经发生；因此，这并不会构成区别（因为双方使用相同的手法；因为为了表明其存在或不存在，他们都提出修辞推论）；而异议并不是修辞推论，而是正如在《论题篇》中一样，陈述某种意见，由此可以清楚地表明，对方并没有进行有效的推论，或者接受了某种虚假的前提。
§2.26.5ἐπεὶ δὲ τρία ἔστιν ἃ δεῖ πραγματευθῆναι περὶ τὸν λόγον, ὑπὲρ μὲν παραδειγμάτων καὶ γνωμῶν καὶ ἐνθυμημάτων καὶ ὅλως τῶν περὶ τὴν διάνοιαν, ὅθεν τε εὐπορήσομεν καὶ ὡς αὐτὰ λύσομεν, εἰρήσθω ἡμῖν τοσαῦτα, λοιπὸν δὲ διελθεῖν περὶ λέξεως καὶ τάξεως.
既然关于言论有三件事需要探讨，关于例证、格言、修辞推论以及一切关于思想的事物，无论是我们从何处能丰富地获得它们，还是我们如何反驳它们，我们所说的就到此为止；剩下的就是探讨文体和章法了。