§1.3#2ὅτι δὲ διαιρεῖται τὸ ὅπερ ὂν εἰς ὅπερ ὄν τι
ἄλλο, καὶ τῷ λόγῳ φανερόν, οἶον ὁ ἄνθρωπος εἰ ἔστιν ὅπερ ὄν τι, ἀνάγκη καὶ τὸ ζῷον ὅπερ ὄν τι εἶναι καὶ τὸ δίπουν.
而且，“本质上的存在”可以分割为另外的“本质上的某种存在”，这从定义上也是显而易见的。 例如，如果人是“本质上的某种存在”，那么动物和双足动物也必然是“本质上的某种存在”。
εἰ γὰρ μὴ ὅπερ ὄν τι, συμβεβηκότα ἔσται.
因为如果它们不是“本质上的某种存在”，它们就会是偶性。
ἢ οὖν τῷ ἀνθρώπῳ ἢ ἄλλῳ τινὶ ὑποκειμένῳ.
那么它们要么是人这个主体的偶性，要么是其他某个主体的偶性。
ἀλλʼ ἀδύνατον·
但这绝对是不可能的。
συμβεβηκός τε γὰρ λέγεται τοῦτο, ἢ ὃ ἐνδέχεται ὑπάρχειν καὶ μὴ ὑπάρχειν, ἢ οὗ ἐν τῷ λόγῳ ὑπάρχει τὸ ὧ συμβέβηκεν (οἶον τὸ μὲν καθῆσθαι ὡς χαωριζόμενον, ἐν δὲ τῷ σιμῷ ὑπάρχει ὁ λόγος ὁ τῆς ῥινὸς ᾗ φαμὲν συμβεβηκέναι τὸ σιμόν)·
因为所谓偶性，要么是指可能属于也可能不属于主体的属性，或者是指在其定义中包含了它所依附之主体的属性（例如，“坐着”作为可分离的偶性就是如此；而在“塌鼻”的定义中，则包含了我们说塌鼻所依附的“鼻”的定义）。
ἔτι ὅσα ἐν τῷ ὁριστικῷ λόγῳ ἔνεστιν ἢ ἐξ ὧν ἐστιν, ἐν τῷ λόγῳ τῷ τούτων οὐκ ἐνυπάρχει ὁ λόγος ὁ τοῦ ὄλου, οἷον ἐν τῷ δίποδι ὁ τοῦ ἀνθρώπου ἢ ἐν τῷ λευκῷ ὁ τοῦ λευκοῦ ἀνθρώπου.
此外，对于那些包含在定义式中或构成定义式的事物，在这些部分自己的定义中，并不包含整体的定义，例如在“双足”的定义中不包含“人”的定义，或者在“白”的定义中不包含“白人”的定义。
εἰ τοίνυν ταῦτα τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον καὶ τῷ ἀνθρώπῳ συμβέβηκε τὸ δίπουν, ἀνάγκη χωριστὸν εἶναι αὐτό, ὥστε ἐνδέχοιτο ἂν μὴ δίπουν εἶναι τὸν ἄνθρωπον, ἢ ἐν τῷ λόγῳ τῷ τοῦ δίποδος ἐνέσται ὁ τοῦ ἀνθρώπου λόγος.
既然如此，如果情况确是这样，且“双足”是“人”的偶性，那么它必然是可分离的，从而人有可能是非双足的，或者在“双足”的定义中将包含“人”的定义。
ἀλλʼ ἀδύνατον· ἐκεῖνο γὰρ ἐν τῷ ἐκείνου λόγῳ ἔνεστιν.
但这绝对是不可能的；因为前者是包含在后者的定义之中的。
εἰ δʼ ἄλλῳ συμβέβηκε τὸ δίπουν καὶ τὸ ζῷον, καὶ μὴ ἔστιν ἑκάτερον ὅπερ ὄν τι, καὶ ὁ ἄνθρωπος ἂν εἴη τῶν συμβεβηκότων ἑτέρῳ.
如果“双足”和“动物”是其他某种事物的偶性，且它们各自都不是“本质上的某种存在”，那么“人”也将成为依附于他物的偶性之一。
ἀλλὰ τὸ ὅπερ ὄν ἔστω μηδενὶ συμβεβηκός, καὶ καθʼ οὗ ἄμφω, καὶ τὸ ἐκ τούτων λεγέσθω·
但是，让我们假定“本质上的存在”不作为任何东西的偶性，并且这两个属性所归属的主体以及由它们构成的事物也被说成是“本质上的存在”。
ἐξ ἀδιαιρέτων ἄρα τὸ πᾶν;
那么，整体是由不可分割的元素构成的吗？
ἔνιοι δʼ ἐνέδοσαν τοῖς λόγοις ἀμφοτέροις, τῷ μὲν ὅτι πάντα ἕν, εἰ τὸ ὂν ἓν σημαίνει, ὅτι ἔστι τὸ μὴ ὄν, τῷ δὲ ἐκ τῆς διχοτομίας, ἄτομα ποιήσαντες μεγέθη.
然而，有些人对这两个论证都妥协了：对于其中一个论证（即如果“存在”只表达一个意思，那么一切都是一），他们通过主张“非存在”存在而妥协；对于另一个源自二分法的论证，他们通过设定不可分割的大小（原子）而妥协。
φανερὸν δὲ καὶ ὅτι οὐκ ἀληθὲς ὡς, εἰ ἓν σημαίνει τὸ ὂν καὶ μὴ οἷόν τε ἅμα τὴν ἀντίφασιν, οὐκ ἔσται οὐθὲν μὴ ὄν·
但同样显而易见的是，以下说法并不正确：如果“存在”只表达一个意思，且矛盾的东西不能同时为真，就不会有任何“非存在”存在。
οὐθὲν γὰρ κωλύει, μὴ ἁπλῶς εἶναι, ἀλλὰ μὴ ὄν τι εἶναι τὸ μὴ ὄν.
因为并没有什么能阻止非存在，不是简单地存在，而是作为“某种非存在”存在。
τὸ δὲ δὴ φάναι, παρʼ αὐτὸ τὸ ὂν εἰ μή τι ἔσται ἄλλο, ἓν πάντα ἔσεσθαι, ἄτοπον.
此外，主张如果除了“存在本身”之外没有别的东西，一切就都将合而为一，这也是荒谬的。
τίς γὰρ μανθάνει αὐτὸ τὸ ὂν εἰ μὴ τὸ ὅπερ ὄν τι εἶναι;
因为除了将“存在本身”理解为“本质上的某种存在”之外，谁还能怎么理解它呢？
εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲν ὅμως κωλύει πολλὰ εἶναι τὰ ὄντα, ὥσπερ εἴρηται.
如果情况是这样，那么正如前面所说，没有什么能阻止存在者是多的。
ὅτι μὲν οὖν οὕτως ἓν εἶναι τὸ ὂν ἀδύνατον, δῆλον.
因此，存在者以此种方式为一是不可能的，这是显而易见的。