§86ΣΩ. εἰ δὲ μὴ ἐν τῷ νῦν βίῳ λαβών, οὐκ ἤδη τοῦτο δῆλον, ὅτι ἐν ἄλλῳ τινὶ χρόνῳ εἶχε καὶ ἐμεμαθήκει;
苏格拉底：但是，如果他不是在今生得到的，那么他是在其他某个时间拥有并已经学会了它，这难道不是已经很明显了吗？
ΜΕΝ. φαίνεται.
美诺：似乎如此。
ΣΩ. οὐκοῦν οὗτός γέ ἐστιν ὁ χρόνος ὅτʼ οὐκ ἦν ἄνθρωπος;
苏格拉底：那么，这不就是他还不成其为人的那个时间吗？
ΜΕΝ. ναί.
美诺：是的。
ΣΩ. εἰ οὖν ὅν τʼ ἂν ᾖ χρόνον καὶ ὃν ἂν μὴ ᾖ ἄνθρωπος, ἐνέσονται αὐτῷ ἀληθεῖς δόξαι, αἳ ἐρωτήσει ἐπεγερθεῖσαι ἐπιστῆμαι γίγνονται, ἆρʼ οὖν τὸν ἀεὶ χρόνον μεμαθηκυῖα ἔσται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ;
苏格拉底：那么，如果无论在他作为人的时间还是不作为人的时间，他里面都存在着真确的意见——这些意见通过提问而被唤醒并成为认识——那么他的灵魂不就始终处于已经学会了的状态吗？
δῆλον γὰρ ὅτι τὸν πάντα χρόνον ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος.
因为显而易见，在全部的时间里，他要么是人，要么不是人。
ΜΕΝ. φαίνεται.
美诺：似乎如此。
ΣΩ. οὐκοῦν εἰ ἀεὶ ἡ ἀλήθεια ἡμῖν τῶν ὄντων ἐστὶν ἐν τῇ ψυχῇ, ἀθάνατος ἂν ἡ ψυχὴ εἴη, ὥστε θαρροῦντα χρὴ ὃ μὴ τυγχάνεις ἐπιστάμενος νῦν—τοῦτο δʼ ἐστὶν ὃ μὴ μεμνημένος—ἐπιχειρεῖν ζητεῖν καὶ ἀναμιμνῄσκεσθαι;
苏格拉底：因此，如果存在者的真理始终在我们的灵魂中，那么灵魂就应当是灵魂不死的，从而人们应当充满信心，对于现在碰巧不知道的事情——也就是没有想起来的事情——着手去探求和回忆，不是吗？
ΜΕΝ. εὖ μοι δοκεῖς λέγειν, ὦ Σώκρατες, οὐκ οἶδʼ ὅπως.
美诺：苏格拉底，我觉得你说的很对，不知怎的。
ΣΩ. καὶ γὰρ ἐγὼ ἐμοί, ὦ Μένων.
苏格拉底：美诺，我也觉得我说的对。
καὶ τὰ μέν γε ἄλλα οὐκ ἂν πάνυ ὑπὲρ τοῦ λόγου διισχυρισαίμην· ὅτι δʼ οἰόμενοι δεῖν ζητεῖν ἃ μή τις οἶδεν βελτίους ἂν εἶμεν καὶ ἀνδρικώτεροι καὶ ἧττον ἀργοὶ ἢ εἰ οἰοίμεθα ἃ μὴ ἐπιστάμεθα μηδὲ δυνατὸν εἶναι εὑρεῖν μηδὲ δεῖν ζητεῖν, περὶ τούτου πάνυ ἂν διαμαχοίμην, εἰ οἷός τε εἴην, καὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ.
对于这个论证的其他方面，我并不想完全肯定地坚持；但是，如果我们认为应当去探求那些自己不知道的事情，我们就会比那些认为对于自己不知道的事情既不可能找到、也不需要去探求的人，变得更好、更勇敢、更不懒惰。 关于这一点，只要我能做到，我一定会竭尽全力在言论和行动上进行战斗。
ΜΕΝ. καὶ τοῦτο μέν γε δοκεῖς μοι εὖ λέγειν, ὦ Σώκρατες.
美诺：苏格拉底，这一点我觉得你也说得很好。
ΣΩ. βούλει οὖν, ἐπειδὴ ὁμονοοῦμεν ὅτι ζητητέον περὶ οὗ μή τις οἶδεν, ἐπιχειρήσωμεν κοινῇ ζητεῖν τί ποτʼ ἐστὶν ἀρετή;
苏格拉底：那么，既然我们一致同意应当探求那些自己不知道的事情，你愿意让我们共同着手去探求“美德究竟是什么”吗？
ΜΕΝ. πάνυ μὲν οὖν.
美诺：非常愿意。
οὐ μέντοι, ὦ Σώκρατες, ἀλλʼ ἔγωγε ἐκεῖνο ἂν ἥδιστα, ὅπερ ἠρόμην τὸ πρῶτον, καὶ σκεψαίμην καὶ ἀκούσαιμι, πότερον ὡς διδακτῷ ὄντι αὐτῷ δεῖ ἐπιχειρεῖν, ἢ ὡς φύσει ἢ ὡς τίνι ποτὲ τρόπῳ παραγιγνομένης τοῖς ἀνθρώποις τῆς ἀρετῆς.
不过，苏格拉底，我最乐意探讨和倾听的，还是我最初问的那个问题：我们在对待美德时，究竟应当把它当作是可以教导的东西来对待，还是把它当作是天生的，或者是以其他什么方式来到人们身上的东西？
ΣΩ. ἀλλʼ εἰ μὲν ἐγὼ ἦρχον, ὦ Μένων, μὴ μόνον ἐμαυτοῦ ἀλλὰ καὶ σοῦ, οὐκ ἂν ἐσκεψάμεθα πρότερον εἴτε διδακτὸν εἴτε οὐ διδακτὸν ἡ ἀρετή, πρὶν ὅτι ἐστὶν πρῶτον ἐζητήσαμεν αὐτό· ἐπειδὴ δὲ σὺ σαυτοῦ μὲν οὐδʼ ἐπιχειρεῖς ἄρχειν, ἵνα δὴ ἐλεύθερος ᾖς, ἐμοῦ δὲ ἐπιχειρεῖς τε ἄρχειν καὶ ἄρχεις, συγχωρήσομαί σοι—τί γὰρ χρὴ ποιεῖν;
苏格拉底：美诺，如果我不仅能支配我自己，还能支配你，那么在首先探求美德“是什么”之前，我们是绝不会去探讨美德“是可教的还是不可教的”；但是，既然你为了保持自由而根本不想支配自己，却反过来企图支配我，而且实际上也支配着我，那我就对你让步吧——因为我还能怎么办呢？
—ἔοικεν οὖν σκεπτέον εἶναι ποῖόν τί ἐστιν ὃ μήπω ἴσμεν ὅτι ἐστίν.
——因此，我们似乎必须在一个我们还不知道它“是什么”的前提下，去探讨它“具有怎样的性质”。
εἰ μή τι οὖν ἀλλὰ σμικρόν γέ μοι τῆς ἀρχῆς χάλασον, καὶ συγχώρησον ἐξ ὑποθέσεως αὐτὸ σκοπεῖσθαι, εἴτε διδακτόν ἐστιν εἴτε ὁπωσοῦν.
那么，既然如此，至少请你稍微对我放松一下你的支配，并允许我们从一个假设出发去考察它：它是可教的，还是以其他什么方式存在的。