[IDEM libro septuagensimo septimo ad edictum. ] §46.1.33.prSi eum hominem, quem a Titio petieram, pro quo satis de lite acceperam, Titius liberum heredemque reliquerit: si quidem re uera ipsius fuit, dicendum est iudicium in eum transferri et, si non patiatur id fieri, committi stipulationem: si autem meus petitoris fuit neque iussu meo hereditatem adierit, fideiussores tenebuntur ob rem non defensam: si autem adierit me iubente, stipulatio euanescit.
[同人、告示注解第七十七巻] もし、私がティティウスに対して請求していた奴隷であって、その訴訟に関して私が担保を受け取っていた者を、ティティウスが自由の身とし、かつ相続人として遺したならば、もし実際彼がティティウス自身のものであったなら、訴訟は彼に移行されるべきであり、かつ、もし彼がそうなることを容認しないならば、保証約束が発効すると言わねばならない。 しかし、もし彼が私、すなわち原告のものであり、かつ私の命令なしに相続を承認しなかったならば、保証人は訴訟が無防備であったことを理由に責任を負う。 他方、もし彼が私の命令によって承認したならば、保証約束は消滅する。
plane si meus fuerit et idcirco differam aditionem, ut, cum uicero, tunc eum iubeam adire et interim ob rem non defensam agere uelim, non committitur stipulatio, quia uir bonus non arbitraretur.
明らかに、もし彼が私のものであり、かつ、私が勝訴したときに彼に承認するよう命じるために、そしてその間に訴訟が無防備であったことを理由に訴えを起こすことを望んで、相続の承認を先延ばしにするならば、保証約束は発効しない。 なぜなら、良識ある人ならそのようには判断しないだろうからである。