[IDEM libro quarto fideicommissorum. ] §36.1.4.prQuia poterat fieri, ut heres institutus nolit adire hereditatem ueritus, ne damno adficeretur, prospectum est, ut, si fideicommissarius diceret suo periculo adire et restitui sibi uelle, cogatur heres institutus a praetore adire et restituere hereditatem.
[同著者執筆、『信託遺贈論』第4巻]指定相続人が損失を被ることを恐れて相続財産を承認することを拒むということが起こり得たので、もし信託受取人が、自らの危険において承認がなされ、自分に返還されることを望むと述べるならば、指定相続人は法務官によって相続財産を承認し返還することを強制される、という措置が講じられた。
quod si fuerit factum, transeunt actiones ex Trebelliano nec quartae commodo heres in restitutione utetur: nam cum alieno periculo adierit hereditatem, merito omni commodo arcebitur.
もしこれがなされたならば、トレベッリアヌス決議に基づく訴権が移行し、相続人は返還にあたって四分の一の利益を享受しない。 なぜなら、彼は他人の危険において相続財産を承認したのであるから、当然のことながら、あらゆる利益から排除されるからである。
nec interest, soluendo sit hereditas nec ne: sufficit enim recusari ab herede instituto.
また、相続財産に支払い能力があるか否かは問題ではない。 なぜなら、指定相続人によって拒絶されることで十分だからである。
neque illud inquiritur, soluendo sit hereditas an non sit.
そして、相続財産に支払い能力があるか否かということは詮索されない。
opinio enim, uel metus uel color, eius, qui noluit adire hereditatem, inspicitur, non substantia hereditatis, nec immerito: non enim praescribi heredi instituto debet, cur metuat hereditatem adire uel cur nolit, cum uariae sint hominum uoluntates: quorundam negotia timentium, quorundam uexationem, quorundam aeris alieni cumulum, tametsi locuples uideatur hereditas, quorundam offensas uel inuidiam: quorundam gratificari uolentium his, quibus hereditas relicta est, sine onere tamen suo.
なぜなら、相続財産の客観的実態ではなく、相続財産の承認を拒んだ者の主観的意見、あるいは恐れ、あるいは口実が考慮されるのであり、それは当然のことだからである。 というのも、指定相続人に対して、なぜ彼が相続財産の承認を恐れるのか、あるいはなぜ拒むのかということが規定されるべきではないからであり、人間の意志は多様だからである。 すなわち、ある人々は厄介事を恐れ、ある人々は煩わしさを、ある人々は、たとえ相続財産が豊かに見えても債務の累積を、ある人々は反感や嫉妬を恐れ、またある人々は、自らの負担なしに、相続財産を残された人々に恩恵を施すことを望むのである。