[ULPIANUS libro uicesimo nono ad Sabinum. ] §21.2.21.prSi seruus uenditus decesserit antequam euincatur, stipulatio non committitur, quia nemo eum euincat, sed factum humanae sortis: de dolo tamen poterit agi, si dolus intercesserit.
[ウルピアーヌス、サビヌス註釈第二十九巻] 売却された奴隷が、追奪される前に死亡したならば、誓約は発効しない。 なぜなら、誰も彼を追奪したのではなく、人間の宿命という出来事が起こったからである。 しかし、悪意が介在していた場合には、悪意について訴えを提起することができる。
§21.2.21.1Inde Iulianus libro quadragesimo tertio eleganter definit duplae stipulationem tunc committi, quotiens res ita amittitur, ut eam emptori habere non liceat propter ipsam euictionem.
それゆえユリアヌスは(その著作の)第四十三巻において、倍額の誓約は、物が失われ、その結果として、まさにその追奪を理由として買主がそれを所有することが許されなくなるときにのみ発効する、とエレガントに定義している。
§21.2.21.2Et ideo ait, si emptor hominis mota sibi controuersia uenditorem dederit procuratorem isque uictus litis aestimationem sustulerit, stipulationem duplae non committi, quia nec mandati actionem procurator hic idemque uenditor habet, ut ab emptore litis aestimationem consequatur: cum igitur neque corpus neque pecunia emptori absit, non oportet committi stipulationem: quamuis, si ipse iudicio accepto uictus esset et litis aestimationem sustulisset, placeat committi stipulationem, ut et ipse Iulianus eodem libro scripsit.
そしてそれゆえ彼は言う。 もし奴隷の買主が、自分に対して争いが提起された際に、売主を代理人に選任し、その代理人(売主)が敗訴して訴訟物評価額を支払ったとしても、倍額の誓約は発効しない、と。 なぜなら、この代理人であり同時に売主でもある者は、買主から訴訟物評価額を回収するための委任の訴えを有しないからである。 したがって、買主にとっては、奴隷の身体も金銭も失われていないのであるから、誓約が発効すべきではない。 もっとも、もし買主自身が訴訟を引き受けて敗訴し、訴訟物評価額を支払ったのであれば、誓約が発効すると解すべきである、とユリアヌス自身も同書に書いている。
neque enim habere licet eum, cuius si pretium quis non dedisset, ab aduersario auferretur: prope enim hunc ex secunda emptione, id est ex litis aestimatione emptori habere licet, non ex pristina.
というのも、もしその代金を支払わなかったならば相手方から連れ去られたであろうような物を、所有することが許されているとは言えないからである。 すなわち、買主がこの奴隷を所有することを許されているのは、実質的には第二の買入れ、すなわち訴訟物評価額の支払いによるものであって、当初の買入れによるものではないからである。
§21.2.21.3Idem Iulianus eodem libro scribit, si lite contestata fugerit homo culpa possessoris, damnatus quidem erit possessor, sed non statim eum ad uenditorem regressurum et ex duplae stipulatione acturum, quia interim non propter euictionem, sed propter fugam ei hominem habere non licet: plane, inquit, cum adprehenderit possessionem fugitiui, tunc committi stipulationem Iulianus ait.
同じくユリアヌスは同書に書いている。 もし訴訟係属の後に、占有者の過失によって奴隷が逃亡したならば、確かに占有者は敗訴するであろうが、彼はただちに売主に遡及して倍額の誓約に基づき訴えを提起することはできない。 なぜなら、差し当たり、彼が奴隷を所有することが許されないのは、追奪のためではなく、逃亡のためだからである。 明らかに、彼が逃亡奴隷の占有を再獲得したときに初めて誓約が発効する、とユリアヌスは述べている。
nam et si sine culpa possessoris fugisset, deinde cautionibus interpositis absolutus esset, non alias committeretur stipulatio, quam si adprehensum hominem restituisset.
なぜなら、たとえ占有者の過失なく逃亡し、その後に保証が提供されて(占有者が)免責された場合であっても、捕らえられた奴隷を返還したときでなければ、誓約は発効しないからである。
ubi igitur litis aestimationem optulit, sufficit adprehendere: ubi cauit, non prius, nisi restituerit.
したがって、訴訟物評価額を提供した場合には、(占有を)再獲得するだけで十分であり、保証を提供した場合には、返還するまでは発効しない。