[IDEM libro quadragesimo secundo ad Sabinum. ] §19.5.15.prSolent, qui nouerunt seruos fugitiuos alicubi celari, indicare eos dominis ubi celentur: quae res non facit eos fures.
[同じ著者が『サビヌス註釈』第42巻において] 逃亡奴隷がどこかに隠されていることを知っている人々は、主人たちに彼らがどこに隠されているかを知らせるのが常である。 このことは彼らを泥棒にするものではない。
solent etiam mercedem huius rei accipere et sic indicare, nec uidetur illicitum esse hoc quod datur.
彼らはまた、このことの報酬を受け取って、そのようにして知らせることも常であり、与えられるものが違法であるとは見なされない。
quare qui accepit, quia ob causam accepit nec improbam causam, non timet condictionem.
したがって、受け取った者は、原因があって受け取ったのであり、しかも不正な原因ではないため、不当利得返還請求を恐れない。
quod si solutum quidem nihil est, sed pactio intercessit ob indicium, hoc est ut, si indicasset adprehensusque esset fugitiuus, certum aliquid daretur, uideamus, an possit agere.
しかし、もし何も支払われてはいないが、情報の提供に関して合意が成立していた場合、すなわち、もし知らせて逃亡奴隷が捕らえられたならば、一定のものが与えられるという合意があった場合、訴えを提起できるかどうか考えてみよう。
et quidem conuentio ista non est nuda, ut quis dicat ex pacto actionem non oriri, sed habet in se negotium aliquod: ergo ciuilis actio oriri potest, id est praescriptis uerbis.
そして実際に、その合意は裸の合意ではないので、合意からは訴えが生じないと誰かが言うようなものではなく、その内実として何らかの取引を含んでいる。 したがって、市民法の訴え、すなわち処方語による訴えが生じうる。
nisi si quis et in hac specie de dolo actionem competere dicat, ubi dolus aliquis arguatur.
ただし、何らかの悪意が証明される場合に、この事例においても詐欺の訴えが認められると誰かが主張するならば話は別である。