[IDEM libro quadragesimo primo ad Sabinum. ]
[同じ著者が『サビヌス註釈』第41巻において] 自身の荷物を救うために他人の荷物を海に投げ捨てた者は、いかなる訴えによっても責任を問われない。
§19.5.14.prQui seruandarum mercium suarum causa alienas merces in mare proiecit, nulla tenetur actione: sed si sine causa id fecisset, in factum, si dolo, de dolo tenetur.
しかし、もし正当な理由なしにこれを行ったならば事実依拠の訴えによって、故意によるならば詐欺の訴えによって責任を負う。
§19.5.14.1Sed et si seruum quis alienum spoliauerit isque frigore mortuus sit, de uestimentis quidem furti agi poterit, de seruo uero in factum agendum criminali poena aduersus eum seruata.
しかしまた、もしある人が他人の奴隷の衣服を剥ぎ取り、その奴隷が寒さで死亡した場合には、衣服に関しては確かに窃盗の訴えを提起することができるが、奴隷に関しては、その者に対する刑事罰を保留した上で、事実依拠の訴えが提起されねばならない。
§19.5.14.2Sed et si calicem argenteum quis alienum in profundum abiecerit damni dandi causa, non lucri faciendi, Pomponius libro septimo decimo ad Sabinum scripsit neque furti neque damni iniuriae actionem esse, in factum tamen agendum.
しかしまた、もしある人が他人の銀の杯を、利益を得るためではなく損害を与えるために深海に投げ捨てた場合には、ポンポニウスは『サビヌス註釈』第17巻において、窃盗の訴えも不法損害の訴えも成立せず、それでも事実依拠の訴えが提起されるべきである、と書いている。
§19.5.14.3Si glans ex arbore tua in meum fundum cadat eamque ego immisso pecore depascam, Aristo scribit non sibi occurrere legitimam actionem, qua experiri possim: nam neque ex lege duodecim tabularum de pastu pecoris (quia non in tuo pascitur) neque de pauperie neque de damni iniuriae agi posse: in factum itaque erit agendum.
もしあなたの木からドングリが私の土地に落ち、それを私が家畜を送り込んで食べ尽くさせた場合、アリストーは、私が争うことのできるような法律上の訴えは自分には思い浮かばない、と書いている。 なぜなら、十二表法に基づく家畜の放牧に関する訴え(なぜなら、あなたの土地で放牧されているわけではないからである)も、動物による損害に関する訴えも、不法損害に関する訴えも提起できないからである。 したがって、事実依拠の訴えが提起されるべきである。