[IDEM libro quadragesimo primo ad Sabinum. ] §19.5.14.prQui seruandarum mercium suarum causa alienas merces in mare proiecit, nulla tenetur actione: sed si sine causa id fecisset, in factum, si dolo, de dolo tenetur.
[같은 저자 『사비누스 주해』 제41권으로부터] 자신의 화물을 구하기 위해 타인의 화물을 바다에 던져버린 자는 어떠한 소송으로도 책임을 지지 않는다. 그러나 만약 정당한 이유 없이 이를 행하였다면 사실 기인 소송으로, 고의로 행하였다면 사기 소송으로 책임을 진다.
§19.5.14.1Sed et si seruum quis alienum spoliauerit isque frigore mortuus sit, de uestimentis quidem furti agi poterit, de seruo uero in factum agendum criminali poena aduersus eum seruata.
그러나 또한, 만약 누군가가 타인의 노예의 옷을 벗기고 그 노예가 추위로 사망하였다면, 의복에 대해서는 참으로 절도 소송을 제기할 수 있으나, 노예에 대해서는 그에 대한 형사 처벌을 보류한 채 사실 기인 소송이 제기되어야 한다.
§19.5.14.2Sed et si calicem argenteum quis alienum in profundum abiecerit damni dandi causa, non lucri faciendi, Pomponius libro septimo decimo ad Sabinum scripsit neque furti neque damni iniuriae actionem esse, in factum tamen agendum.
그러나 또한, 만약 누군가가 타인의 은잔을 이익을 얻기 위해서가 아니라 손해를 끼치기 위해 심해에 던져버렸다면, 폼포니우스는 『사비누스 주해』 제17권에서 절도 소송도 불법 손해 소송도 성립하지 않으며, 그럼에도 불구하고 사실 기인 소송이 제기되어야 한다고 기술했다.
§19.5.14.3Si glans ex arbore tua in meum fundum cadat eamque ego immisso pecore depascam, Aristo scribit non sibi occurrere legitimam actionem, qua experiri possim: nam neque ex lege duodecim tabularum de pastu pecoris (quia non in tuo pascitur) neque de pauperie neque de damni iniuriae agi posse: in factum itaque erit agendum.
만약 당신의 나무로부터 도토리가 내 토지로 떨어지고 내가 가축을 몰아넣어 그것을 먹어 치우게 했다면, 아리스토는 내가 다툴 수 있는 어떠한 법률상의 소송도 자신에게 떠오르지 않는다고 기술한다. 왜냐하면 12표법에 따른 가축의 방목에 관한 소송(왜냐하면 당신의 토지에서 방목된 것이 아니기 때문이다)도, 동물에 의한 손해에 관한 소송도, 불법 손해에 관한 소송도 제기될 수 없기 때문이다. 따라서 사실 기인 소송이 제기되어야 할 것이다.