§121.9Ergo omnibus constitutionis suae sensus est et inde membrorum tam expedita tractatio, nec ullum maius indicium habemus cum hac illa ad vivendum venire notitia, quam quod nullum animal ad usum sui rude est.
したがって、すべての動物に自らの構成に対する感覚が存在し、それゆえに手足の極めて速やかな取り扱いが可能なのである。 そして、動物たちがこの知識を伴って生きるために生まれてくるということの、これより大きな証拠を私たちは持たない。 すなわち、いかなる動物も自らの使用において未熟ではないということ以上に大きな証拠はないのである。
" §121.10Constitutio," inquit, "est, ut vos dicitis, principale animi quodam modo se habens erga corpus.
「『構成』とは」と彼は言う。 「あなたがたが言うように、肉体に対してある特定の状態にある魂の支配部分のことである。
Hoc tam perplexum et subtile et vobis quoque vix enarrabile quomodo infans intellegit? Omnia animalia dialectica nasci oportet, ut istam finitionem magnae parti hominum togatorum obscuram intellegant.
幼児は、このように複雑で繊細、かつあなたがたにとっても説明しがたいものを、いかにして理解するのか。 すべての動物は、トガを着た人々の大部分にとってさえ曖昧なその定義を理解するために、論理学者として生まれてこなければならないことになるではないか」と。
"Verum erat quod opponis, si ego ab animalibus constitutionis finitionem intellegi dicerem, non ipsam constitutionem.
もし私が、動物たちによって『構成の定義』が理解されていると言っていたのであって、構成それ自体ではないと言うのであれば、君の反論は正しかっただろう。
§121.11Facilius natura intellegitur quam enarratur;
自然は、説明されるよりも理解される方が容易である。
itaque infans ille quid sit constitutio non novit, constitutionem suam novit.
それゆえに、かの幼児は『構成とは何か』を知らないが、自らの構成を知っている。
Et quid sit animal, nescit, animal esse se sentit.
また、『動物とは何か』を知らないが、自分が動物であることを感じている。
§121.12Praeterea ipsam constitutionem suam crasse intellegit et summatim et obscure.
さらに、彼は自らの構成それ自体を、大雑把に、概括的に、そしておぼろげに理解している。
Nos quoque animum habere nos scimus; quid sit animus, ubi sit, qualis sit aut unde, nescimus.
私たちもまた、自分が魂を持っていることを知っているが、魂とは何か、どこにあるのか、どのようなものか、あるいはどこから来るのかを知らない。
Qualis ad nos animi nostri sensus, quamvis naturam eius ignoremus ac sedem, talis ad omnia animalia constitutionis suae sensus est.
私たちが自らの魂の本性や座を知らないにもかかわらず、自らの魂に対する感覚を持っているのと同じように、すべての動物にとっても自らの構成に対する感覚があるのだ。
Necesse est enim id sentiant, per quod alia quoque sentiunt, necesse est eius sensum habeant, cui parent, a quo reguntur.
なぜなら、彼らはそれを通じて他のものをも感じるそのものを感じざるを得ず、彼らが従い、それによって支配されているものの感覚を持たざるを得ないからである。
§121.13Nemo non ex nobis intellegit esse aliquid, quod impetus suos moveat;
私たちの中で、自らの衝動を動かす何かが存在することを理解していない者はいない。
quid sit illud ignorat.
しかしそれが何であるかは知らない。
Et conatum sibi esse scit;
また、自分に欲求があることを知っている。
quis sit aut unde sit, nescit.
しかしそれが何であるか、どこから来るのかは知らない。
Sic infantibus quoque animalibusque principalis partis suae sensus est non satis dilucidus nec expressus.
そのように、幼児や動物たちにとっても、自らの支配的部分に対する感覚は存在するのであり、ただ十分に明瞭でも明確でもないだけなのだ。
§121.14"Dicitis," inquit, "omne animal primum constitutioni suae conciliari, hominis autem constitutionem rationalem esse et ideo conciliari hominem sibi non tamquam animali, sed tamquam rationali.
「『あなたがたは言う』と彼は言う。 『すべての動物は、まず自らの構成に親和させられるのだと。 しかし、人間の構成は理性的であり、それゆえに人間は、動物としてではなく、理性的なものとして自分自身に親和させられるのだと。
Ea enim parte sibi carus est homo, qua homo est.
なぜなら、人間は、自らが人間であるその部分において、自分自身にとって愛しい存在だからである』と。
Quomodo ergo infans conciliari constitutioni rationali potest, cum rationalis nondum sit? "Unicuique aetati sua constitutio est, alia infanti, alia puero, alia seni;
では、幼児はいかにして理性的構成に親和させられうるのか、まだ理性的ではないというのに? 」それぞれの年齢に自らの構成がある。 幼児には幼児の、少年には少年の、老人には老人の構成がある。
omnes ei constitutioni conciliantur in qua sunt.
すべての者は、自分が今置かれているその構成に親和させられるのである。
§121.15Infans sine dentibus est: huic constitutioni suae conciliatur.
幼児には歯がない。 この自らの構成に彼は親和している。
Enati sunt dentes;
歯が生えてきた。
huic constitutioni conciliatur.
この構成に彼は親和する。
Nam et illa herba, quae in segetem frugemque ventura est, aliam constitutionem habet tenera et vix eminens sulco, aliam, cum convaluit et molli quidem culmo, sed quo ferat onus suum, constitit, aliam cum flavescit et ad aream spectat et spica eius induruit;
なぜなら、やがて作物の実りとなるあの草もまた、柔らかく、畝からかろうじて頭を出しているときには、ある構成を持っており、成長し、茎はまだ柔らかいとはいえ、自らの重みを支えられるようになって自立したときには、別の構成を持っており、黄色く色づき、脱穀場を前にして、その穂が硬くなったときには、また別の構成を持っているからである。
in quamcumque constitutionem venit, eam tuetur, in eam componitur.
どのような構成に達しようとも、それを維持し、それに適合するのである。
§121.16Alia est aetas infantis, pueri, adulescentis, senis;
幼児、少年、青年、老人の年齢はそれぞれ異なる。
ego tamen idem sum, qui et infans fui et puer et adulescens.
しかし、私は、幼児であり、少年であり、青年であった私と同じままである。
Sic, quamvis alia atque aha cuique constitutio sit, conciliatio constitutionis suae eadem est.
そのように、各人にとって次々と異なる構成が現れるとしても、自らの構成への親和は同じである。
Non enim puerum mihi aut iuvenem aut senem, sed me natura commendat.
なぜなら、自然は私に、少年としての私、あるいは若者としての、あるいは老人としての私を委ねるのではなく、私自身を委ねるからである。
Ergo infans ei constitutam* suae conciliatur, quae tunc infanti est, non quae futura iuveni est.
したがって、幼児は、その時に幼児が持っている自身の構成に親和するのであって、将来若者になったときに持つであろう構成に親和するのでではない。
Neque enim, si aliquid illi maius in quod transeat, restat, non hoc quoque in quo nascitur, secundum naturam est.
なぜなら、もしその先に彼が移行していくべき、より大きな何かが残されているとしても、彼がそれにおいて生まれてくるこの現在の状態もまた、自然にかなったものであることに変わりはないからである。
§121.17Primum sibi ipsum conciliatur animal, debet enim aliquid esse, ad quod alia referantur, voluptatem peto, cui? Mihi.
動物は、まず第一に自分自身に親和させられる。 なぜなら、他のすべての事柄がそれへと関連づけられるべき何かが存在しなければならないからである。 私は快楽を求める。 誰のために? 私のために。
Ergo mei curam ago.
したがって、私は自分自身の配慮を行っているのだ。
Dolorem refugio, pro quo? Pro me.
私は苦痛を避ける。 誰のために? 私のために。
Ergo mei curam ago.
したがって、私は自分自身の配慮を行っている。
Si omnia propter curam mei facio, ante omnia est mei cura.
もし私がすべてのことを自分自身に対する配慮のために行うのであれば、すべてのことに先立って、自分自身に対する配慮が存在している。
Haec animalibus inest cunctis nec inseritur, sed innascitur.
この配慮はすべての動物に備わっており、外部から植え付けられるのではなく、生まれつき備わっているのである。