§12.46.1vincam, opinor, animum et Lanuvio pergam in Tusculanum.
思うに、私は心に打ち勝ち、ラヌウィウムからトゥスクルムの別荘へ進むだろう。
aut enim mihi in perpetuum fundo illo carendum est (nam dolor idem manebit, tantum modo occultius) aut nescio quid intersit utrum illuc nunc veniam an ad decem annos.
というのも、私は永久にあの土地を避けるべきであるか(なぜなら悲しみは同じように残るが、ただ、より隠された形になるだけだからだ)、それとも、今そこに行くのと10年後に行くのとで何の違いがあるのか私には分からないからだ。
neque enim ista maior admonitio quam quibus adsidue conficior et dies et noctes.
というのも、そこの場所が、私が昼も夜も絶えず苦しめられている事柄よりも大きな(悲しみの)想起をもたらすわけではないからだ。
"quid ergo?"
inquies,
"nihil litterae?"
in hac quidem re vereor ne etiam contra;
「ではどうなのか」と君は言うだろう。 「文学は何も役に立たないのか」と。 この件に関しては、むしろ逆ではないかと私は恐れている。
nam essem fortasse durior.
というのも、文学がなければ私はおそらくもっと無感覚であっただろうから。
exculto enim animo nihil agreste, nihil inhumanum est.
洗練された心にとっては、粗野なものや人間味を欠いたものは何もないのだ。
§12.46.2tu igitur, ut scripsisti, nec id incommodo tuo.
それゆえ君は、自分で書いたように、しかも君にとって不都合のないように(会いに来てほしい)。
vel binae enim poterunt litterae.
というのも、せいぜい2日に1通の手紙でも十分なのだから。
occurram etiam si necesse erit.
必要とあれば、私も出迎えに行こう。
ergo id quidem ut poteris.
それゆえ、そのことは君ができる範囲で。