§12.46.1vincam, opinor, animum et Lanuvio pergam in Tusculanum.
내 생각에 나는 마음을 가다듬고 라누비움에서 투스쿨룸 별장으로 갈 것이네.
aut enim mihi in perpetuum fundo illo carendum est (nam dolor idem manebit, tantum modo occultius) aut nescio quid intersit utrum illuc nunc veniam an ad decem annos.
왜냐하면 내가 그 별장을 영원히 피해야 하거나(슬픔은 똑같이 남아 있겠지만, 단지 더 숨겨질 뿐일 테니), 아니면 지금 가나 십 년 뒤에 가나 무슨 차이가 있는지 모르겠기 때문일세.
neque enim ista maior admonitio quam quibus adsidue conficior et dies et noctes.
왜냐하면 그곳이 내가 밤낮으로 끊임없이 시달리고 있는 일들보다 더 큰 자극이 되지는 않기 때문이네.
"quid ergo?"
inquies,
"nihil litterae?"
in hac quidem re vereor ne etiam contra;
"그렇다면 대체 무엇이란 말인가?" 자네는 말할 것이네, "문학은 아무런 도움이 안 되는가?" 하고 말이네.
nam essem fortasse durior.
이 일에 관해서라면 나는 오히려 반대일까 봐 걱정스럽네. 왜냐하면 문학이 없었다면 나는 아마도 더 무감각했을 것이기 때문일세.
exculto enim animo nihil agreste, nihil inhumanum est.
교양 있는 마음에는 거칠거나 인간미 없는 것이란 아무것도 없으니 말이네.
§12.46.2tu igitur, ut scripsisti, nec id incommodo tuo.
그러니 자네는 자네가 쓴 대로, 그리고 자네에게 불편함이 없는 선에서 오게나.
vel binae enim poterunt litterae.
이틀에 한 통의 편지로도 충분할 테니 말이네.
occurram etiam si necesse erit.
필요하다면 나도 마중을 가겠네.
ergo id quidem ut poteris.
그러니 그 일은 자네가 할 수 있는 대로 하게나.