§1.30.1εὐτραπελία δʼ ἐστὶ μεσότης βωμολοχίας καὶ ἀγροικίας, ἔστιν δὲ περὶ [τὰ] σκώμματα.
機知は道化と野暮の中間であり、冗談に関するものである。
ὅ τε γὰρ βωμολόχος ἐστὶν ὁ πάντα καὶ πᾶν οἰόμενος δεῖν σκώπτειν, ὅ τε ἄγροικος ὁ μήτε σκώπτειν βουλόμενος δεῖν μήτε σκωφθῆναι, ἀλλʼ ὀργιζόμενος·
なぜなら、道化とはすべての人を、そしてあらゆることをからかうべきだと考えている者であり、他方、野暮な人とは、自らからかうことも、からかわれることも望まず、むしろ怒る者だからである。
§1.30.2ὁ δʼ εὐτράπελος ἀνὰ μέσον τούτων, ὁ μήτε πάντας καὶ πάντως σκώπτων μήτʼ αὖ[τὸς] ἄγροικος ὤν.
これに対して、機知のある人はこれらの中間にあり、すべての人を、またあらゆる仕方でからかうわけでもなく、また、自分自身が野暮でもない者である。
ἔσται δὲ ὁ εὐτράπελος διττῶς πως λεγόμενος·
ところで、機知のある人とは、ある意味で二通りの仕方で言われる。
καὶ γὰρ ὁ δυνάμενος σκῶψαι ἐμμελῶς, καὶ ὃς ἂν ὑπομείνῃ σκωπτόμενος, εὐτράπελος· καὶ ἡ εὐτραπελία τοιαύτη.
というのも、適切にからかうことができる者も、また、からかわれることを耐え忍ぶことができる者も、機知のある人であり、機知もまたそのようなものだからである。