§1.23.1ἐλευθεριότης δέ ἐστιν μεσότης ἀσωτίας καὶ ἀνελευθερίας.
気前のよさは、浪費と吝嗇の中庸である。
ἔστιν δὲ περὶ χρήματα τὰ τοιαῦτα πάθη·
そして、このような感情は財貨に関するものである。
ὁ τε γὰρ ἄσωτός ἐστιν ὁ ἀναλίσκων εἰς ἃ μὴ δεῖ καὶ πλείω ὧν δεῖ καὶ ὅτε μὴ δεῖ, ὅ τʼ ἀνελεύθερος ἐναντίως τούτῳ ὁ μὴ ἀναλίσκων εἰς ἃ δεῖ καὶ ὅσα δεῖ καὶ ὅτε δεῖ.
というのも、浪費家とは、使うべきでない対象に、使うべき分量を超えて、また使うべきでない時に消費する人のことであり、他方、吝嗇な人はこれとは反対に、使うべき対象に、使うべき分量を、使うべき時に消費しない人のことだからである。
§1.23.2ἀμφότεροι δὲ οὗτοι ψεκτοί.
そして、これら両者は非難されるべきである。
ἔστι δὲ τούτων ὃ μὲν κατʼ ἔλλειψιν ὃ δὲ καθʼ ὑπερβολήν.
そして、これらのうち一方は不足によるものであり、他方は過度によるものである。
ὁ ἄρα ἐλευθέριος, ἐπειδή ἐστιν ἐπαινετός, μέσος τις ἂν εἴη τούτων.
したがって、気前のよい人は、称賛されるべき人であるからには、これらの中間の者であろう。
τίς οὖν ἐστίν;
では、それはどのような人か。
ὁ ἀναλίσκων εἰς ἃ δεῖ καὶ ὅσα δεῖ καὶ ὅτε δεῖ.
使うべき対象に、使うべき分量を、使うべき時に消費する人である。