§1.22.1ἔχόμενον δʼ ἂν εἴη τούτου λέγειν ὑπὲρ πραότητος, [καὶ] τί ἐστι καὶ ἐν τίσιν.
これに続いて、温厚さについて、それが何であり、またいかなるものにおいて存するかを語るのが順当であろう。
ἔστιν [μὲν] οὖν ἡ πραότης ἀνὰ μέσον ὀργιλότητος καὶ ἀοργησίας.
さて、温厚さは怒りっぽさと無怒の中間にある。
καὶ ὅλως δὲ δοκοῦσιν αἱ ἀρεταὶ μεσότητές τινες εἶναι.
また一般に、諸々の徳は一種の中庸であると考えられている。
ὅτι δʼ εἰσὶ μεσότητες, καὶ οὕτως ἄν τις εἴπτοι·
それらが中庸であるということは、次のようにも言えよう。
εἰ γάρ ἐστιν ἐν μεσότητι τὸ βέλτιστον, ἡ δʼ ἀρετή ἐστιν ἡ βελτίσπτη ἕξις, [βέλτιστον δʼ ἐπτὶ τὸ μέσον,] ἡ ἀρετὴ ἂν εἴη τὸ μέσον.
なぜなら、もし最善のものが中間(中庸)にあり、他方、徳が最善の状態である(そして中間が最善である)とするなら、徳は中間(中庸)であるはずだからである。
§1.22.2δῆλον δὲ ἔσται μᾶλλον καὶ καθʼ ἕκαστον σκοποῦσιν.
このことは、個々の場合について検討する人々にとって、よりいっそう明らかになるであろう。
ἐπειδὴ γάρ ἐστιν ὀργίλος ὁ παντὶ καὶ πάντως καὶ ἐπὶ πλεῖον ὀργιζόμενος, καὶ ψεκτὸς δὲ ὁ τοιοῦτος (οὔτε γὰρ παντὶ δεῖ ὀργίζεσθαι οὔτʼ ἐπὶ πᾶσιν οὔτε πάντως καὶ ἀεί, οὔδʼ οὖ πάλιν οὕτως ἔχειν δεῖ, ὥστε μηθενὶ μηδέποτε·
というのも、怒りっぽい人とは、あらゆる相手に、あらゆる仕方で、また度を越して怒る人であり、このような人は非難されるべきだからである(なぜなら、すべての相手に怒るべきでもなければ、すべての事柄に対して、あるいはあらゆる仕方で常に怒るべきでもないし、また逆に、誰に対しても決して怒らないというような状態にあるべきでもないからである。
§1.22.3καὶ γὰρ οὗτος ψεκτός, ἀνάλγητός γε ὥν), ἐπεὶ τοίνυν καὶ ὁ κατὰ τὴν ὑπερβολὴν ψεκτὸς καὶ ὁ κατὰ τὴν ἔλλειψιν· ὁ μέσος ἂν τούτων εἴη καὶ πρᾶος καὶ ἐπαινετός.
というのも、この人もまた、鈍感であるために、非難されるべきだからである)、それゆえ、過度による者も不足による者も非難されるべきであるからには、これらの中間の者が温厚であり、かつ称賛されるべき者であろう。
οὔτε γὰρ ὁ ἐλλείπων τῇ ὀργῇ οὔτε ὁ ὑπερβάλλων ἐπαινετός, ἀλλʼ ὁ μέσως ἔχων πρὸς ταῦτα, οὗτος πρᾶος.
というのも、怒りにおいて不足する者も超過する者も称賛されず、これらに対して中庸の状態にある者こそが温厚だからである。
καὶ ἡ πραότης δὲ τούτων τῶν παθῶν μεσότης ἂν εἴη.
そして温厚さはこれらの感情の中庸であろう。