§1.22.1ἔχόμενον δʼ ἂν εἴη τούτου λέγειν ὑπὲρ πραότητος, [καὶ] τί ἐστι καὶ ἐν τίσιν.
紧接着这一点，接下来应该谈谈温和，它是什么以及存在于哪些事物中。
ἔστιν [μὲν] οὖν ἡ πραότης ἀνὰ μέσον ὀργιλότητος καὶ ἀοργησίας.
的确，温和是介于易怒与无怒之间的中庸。
καὶ ὅλως δὲ δοκοῦσιν αἱ ἀρεταὶ μεσότητές τινες εἶναι.
而且总的来说，美德似乎是某种中庸。
ὅτι δʼ εἰσὶ μεσότητες, καὶ οὕτως ἄν τις εἴπτοι· εἰ γάρ ἐστιν ἐν μεσότητι τὸ βέλτιστον, ἡ δʼ ἀρετή ἐστιν ἡ βελτίσπτη ἕξις, [βέλτιστον δʼ ἐπτὶ τὸ μέσον,] ἡ ἀρετὴ ἂν εἴη τὸ μέσον.
至于它们是中庸，人们也可以这样来说明：因为如果最善的东西在于中庸，而美德是最善的状态，[且中庸是最善的，]那么美德就应该是中庸。
§1.22.2δῆλον δὲ ἔσται μᾶλλον καὶ καθʼ ἕκαστον σκοποῦσιν.
如果人们对具体的事物进行考察，这一点会变得更加明显。
ἐπειδὴ γάρ ἐστιν ὀργίλος ὁ παντὶ καὶ πάντως καὶ ἐπὶ πλεῖον ὀργιζόμενος, καὶ ψεκτὸς δὲ ὁ τοιοῦτος (οὔτε γὰρ παντὶ δεῖ ὀργίζεσθαι οὔτʼ ἐπὶ πᾶσιν οὔτε πάντως καὶ ἀεί, οὔδʼ οὖ πάλιν οὕτως ἔχειν δεῖ, ὥστε μηθενὶ μηδέποτε· §1.22.3καὶ γὰρ οὗτος ψεκτός, ἀνάλγητός γε ὥν), ἐπεὶ τοίνυν καὶ ὁ κατὰ τὴν ὑπερβολὴν ψεκτὸς καὶ ὁ κατὰ τὴν ἔλλειψιν· ὁ μέσος ἂν τούτων εἴη καὶ πρᾶος καὶ ἐπαινετός.
因为易怒的人是对任何人和以任何方式且过度发怒的人，而这样的人是受谴责的（因为人既不应该对每一个人发怒，也不应该对每一件事发怒，不应该以任何方式且总是发怒，反之也不应该如此，以至于对任何人和任何时候都绝不发怒；因为这样的人也是受谴责的，因为他是麻木不仁的），既然在过度上的人和在不足上的人都受谴责，那么介于这两者之间的人就应该是温和且值得赞扬的。
οὔτε γὰρ ὁ ἐλλείπων τῇ ὀργῇ οὔτε ὁ ὑπερβάλλων ἐπαινετός, ἀλλʼ ὁ μέσως ἔχων πρὸς ταῦτα, οὗτος πρᾶος.
因为无论是对发怒感到不足的人还是过度的人都不值得赞扬，只有对这些事物保持中庸状态的人才是温和的。
καὶ ἡ πραότης δὲ τούτων τῶν παθῶν μεσότης ἂν εἴη.
而温和也就是这些情感的中庸。