§1.19.1— ἀρετῆς δέ γʼ ἐστὶ τέλος τὸ καλόν.
— ところが、徳の目的は美である。
τούτου ἄρʼ ἐστὶ[ν ἡ ἀρετὴ] στοχαστικὴ μᾶλλον ἢ ἐξ ὧν ἔσται.
それゆえ、[徳が]目指すのは、手段(それらが何から生じるか)よりもむしろ、この目的である。
ἔτι δὲ καὶ ταῦτα ταύτης.
さらに、これらもまた徳に属する。
ὅλως δὲ δὴ φαίνεται ἄτοπον·
しかし、全体として、これは確かに奇妙に思われる。
ἴσως γὰρ ἂν ἐν γραφικῇ εἴη τις ἀγαθὸς μιμητής, ὅμως δὲ οὐκ ἂν ἐπαινεθείη, ἂν μὴ τὸν σκοπὸν θῇ τὰ βέλτιστα μιμεῖσθαι.
すなわち、おそらく絵画において、優れた模倣者でありながら、もし最も優れたものを模倣することを目的に据えないならば、称賛されることはないだろうからである。
τῆς ἀρετῆς ἄρα παντελῶς τοῦτʼ ἐστίν, τὸ καλὸν προθέσθαι.
したがって、美を(目的として)提示することは、完全に徳に属することである。
διὰ τί οὗν, ἄν τις εἴποι, πρότερον μὲν ἐλέγομεν τὴν ἐνέργειαν κρεῖττον εἶναι ἢ τὴν ἕξιν τὴν αὐτήν, νῦν δὲ οὐκ ἐξ οὗ ἡ ἐνέργεια, τοῦτο τῇ ἀρετῇ ἀποδίδομεν ὡς κάλλιον, ἀλλʼ ἐν οὐκ ἔστιν ἐνέργεια;
では、誰かがこう言うかもしれない。 「なぜ、以前には活動の方がそれ自体の状態よりも優れていると言っていたのに、今では、活動がそこから生じるところのものを、より優れたものとして徳に帰さず、むしろ活動が存在しないものを帰すのか」と。
ναί, ἀλλὰ καὶ νῦν φαμεν τοῦτο ὁμοίως, τὴν ἐνέργειαν τῆς ἕξεως βέλτιον εἶναι.
いや、しかし今でも我々は同様に、活動の方が状態よりも優れていると主張する。
οἱ γὰρ ἄλλοι ἄνθρωποι τὸν σπουδαῖον θεωροῦντες κρίνουσιν ἐκ τοῦ πράττειν, διὰ τὸ μὴ δυνατὸν εἶναι δηλῶσαι τὴν ἑκάστου προαίρεσιν ἣν ἔχει, ἐπεὶ εἰ ἦν εἰδέναι τὴν ἑκάστου γνώμην, ὡς ἔχει πρὸς τὸ καλόν, καὶ ἄνευ τοῦ πράττειν σπουδαῖος ἂν ἐδόκει εἶναι.
というのも、他の人々は優れた人を観察する際、各自が抱く選択を明らかにすることが不可能であるために、行為に基づいて判断するからである。 しかし、もし各自の考えが美に対してどのようであるかを知ることができたなら、行為がなくてもその人は優れた人であると見なされたであろう。
[ἐπεὶ δὲ μεσότητάς τινας τῶν παθῶν κατηρ θᾶ, λεκτέον ἂν εἴη περὶ ποῖα τῶν παθῶν εἰσίν.
[ところで、感情のいくつかの中庸が確立されたのであるから、それらがどのような感情についてのものかを述べねばならない。
]
]