§17.101.1ἀναβοήσαντος δὲ τοῦ πλήθους διά τε τὸ παράδοξον καὶ τὴν ὑπερβολὴν τῆς ἀνδραγαθίας ὁ μὲν βασιλεὺς προσέταξεν ἀφεῖναι καὶ τὴν θέαν διαλύσας ἀπηλλάγη, δυσφορῶν ἐπὶ τῇ τοῦ Μακεδόνος ἥττῃ.
群衆がその意外さと武勇の際立っていたことのために歓声をあげると、王は(敗者を)解放するよう命じ、見物を散会させて立ち去ったが、マケドニア人の敗北に不快感を募らせていた。
§17.101.2ὁ δὲ Διώξιππος ἀφεὶς τὸν πεπτωκότα καὶ περιβόητον νίκην ἀπενεγκάμενος ἀπῄει ταινιούμενος ὑπὸ τῶν ὁμοφύλων, ὡς κοινὴν πᾶσι τοῖς Ἕλλησι παρεσχημένος εὐδοξίαν.
ディオクシッポスは倒れた者を放し、名高い勝利を収めて、全ギリシア人に共通の名誉をもたらした者として同胞たちから(勝利の)リボンを巻かれながら立ち去った。
οὐ μὴν ἡ τύχη γε εἴασεν ἐπὶ πολὺν χρόνον καυχήσασθαι τὸν ἄνδρα τῇ νίκῃ.
だが、運命はその男が勝利を長い間誇ることを許さなかった。
§17.101.3ὅ τε γὰρ βασιλεὺς ἀλλοτριώτερον αἰεὶ διετέθη πρὸς αὐτόν, οἵ τε φίλοι τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ πάντες οἱ περὶ τὴν αὐλὴν Μακεδόνες, φθονοῦντες αὐτοῦ τῇ ἀρετῇ, ἔπεισαν μὲν τὸν ἐπὶ τῆς διακονίας τεταγμένον ὑποβαλεῖν ὑπὸ τὸ προσκεφάλαιον χρυσοῦν ποτήριον, αὐτοὶ δὲ κατὰ τὸν ἑξῆς πότον καταιτιασάμενοι κλοπὴν καὶ ποτήριον εὑρηκέναι προσποιηθέντες εἰς αἰσχύνην καὶ ἀδοξίαν ἤγαγον τὸν Διώξιππον.
というのも、王は彼に対して常にますます冷淡な態度をとるようになり、アレクサンドロスの友人たちや宮廷のすべてのマケドニア人たちも、彼の卓越性を妬んで、給仕の任務に当たっていた者を説得して枕の下に金杯を忍び込ませるよう仕向け、彼ら自身は次の酒宴の席で(彼を)窃盗の罪で告発し、金杯を発見したふりをして、ディオクシッポスを恥辱と不名誉に陥れたからである。
§17.101.4ὁ δὲ θεωρῶν τὴν ἐπʼ αὐτὸν συνδρομὴν τῶν Μακεδόνων τότε μὲν ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ πότου, μετʼ ὀλίγον δὲ ἐπὶ τὴν ἰδίαν κατάλυσιν παραγενόμενος καὶ γράψας πρὸς τὸν Ἀλέξανδρον ἐπιστολὴν περὶ τῶν καθʼ αὑτοῦ μεμηχανημένων ταύτην μὲν ἐνετείλατο τοῖς ἰδίοις δοῦναι τῷ βασιλεῖ, αὑτὸν δʼ ἐκ τοῦ ζῆν μετέστησεν, ἀβούλως μὲν εἰς τὴν μονομαχίαν συγκαταβάς, πολὺ δʼ ἀφρονεστέραν τὴν τοῦ βίου καταστροφὴν ποιησάμενος.
彼は自分に対するマケドニア人たちの結託を見て、その場では酒宴から退席したが、しばらくして自分の宿舎に着くと、自分に対して企てられた陰謀についてのアレクサンドロス宛の手紙を書き、これを王に渡すよう自分の従者たちに命じてから、自ら命を絶った。 無思慮にも決闘に応じ、それよりはるかに愚かな人生の結末を自ら招いたのである。
§17.101.5διὸ καὶ πολλοὶ τῶν καταμεμφομένων αὐτοῦ τὴν ἄνοιαν ἐπιπλήττοντες ἔφασαν χαλεπὸν εἶναι δύναμιν μὲν σώματος ἔχειν μεγάλην, νοῦν δὲ μικρόν.
それゆえ、彼の愚かさを非難する多くの人々が、なじるようにしてこう言った。 「強大な肉体の力を持ちながら、知性が極めて小さいというのは災いなことである」と。
§17.101.6ὁ δὲ βασιλεὺς ἀναγνοὺς τὴν ἐπιστολὴν χαλεπῶς μὲν ἤνεγκεν ἐπὶ τῇ τἀνδρὸς τελευτῇ καὶ πολλάκις ἐπεζήτησε τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ καὶ παρόντι μὲν οὐ χρησάμενος, ἀπόντα δὲ ἐπιποθήσας ὅτε οὐδὲν ὄφελος ἔγνω τὴν καλοκἀγαθίαν τἀνδρὸς ἐκ τῆς τῶν διαβαλόντων κακίας.
しかし、王は手紙を読むと、その男の死を重く受け止め、彼の卓越性をしばしば惜しんだ。 彼がいた時には重用しなかったのに、いなくなってから切望したのであったが、そのときにはもはや何の役にも立たなかった。 王は中傷した者たちの悪意を通して、その男の高潔さを知ったのである。