§6.48.1Ἀλκιβιάδης δὲ οὐκ ἔφη χρῆναι τοσαύτῃ δυνάμει ἐκπλεύσαντας αἰσχρῶς καὶ ἀπράκτους ἀπελθεῖν, ἀλλ’ ἔς τε τὰς πόλεις ἐπικηρυκεύεσθαι πλὴν Σελινοῦντος καὶ Συρακουσῶν τὰς ἄλλας, καὶ πειρᾶσθαι καὶ τοὺς Σικελοὺς τοὺς μὲν ἀφιστάναι ἀπὸ τῶν Συρακοσίων, τοὺς δὲ φίλους ποιεῖσθαι, ἵνα σῖτον καὶ στρατιὰν ἔχωσι, πρῶτον δὲ πείθειν Μεσσηνίους (ἐν πόρῳ γὰρ μάλιστα καὶ προσβολῇ εἶναι αὐτοὺς τῆς Σικελίας, καὶ λιμένα καὶ ἐφόρμησιν τῇ στρατιᾷ ἱκανωτάτην ἔσεσθαι)·
これに対しアルキビアデスは、これほど大きな軍勢を率いて出帆しながら、不名誉に何の実績も上げずに退却すべきではないと主張した。 むしろ、セリヌスとシュラクサイを除く他の諸都市へ使節を送って交渉し、シケル人たちについても、ある者をシュラクサイ人から離反させ、またある者を味方に引き入れるよう努め、食糧と軍勢を確保できるようにすべきであるとし、何よりもまずメッセネ人を説得すべきであるとした(というのも、彼らはシケリアのまさに通路であり、かつ侵入路に位置しており、彼らの土地は軍勢にとって最適な港と拠点となるはずだからである)。
προσαγαγομένους δὲ τὰς πόλεις, εἰδότας μεθ’ ὧν τις πολεμήσει, οὕτως ἤδη Συρακούσαις καὶ Σελινοῦντι ἐπιχειρεῖν, ἢν μὴ οἱ μὲν Ἐγεσταίοις ξυμβαίνωσιν, οἱ δὲ Λεοντίνους ἐῶσι κατοικίζειν.
そして、諸都市を味方に引き入れ、誰とともに戦うことになるかを把握した上で、その時初めて、もし一方(セリヌス人)がエゲスタ人と和解せず、他方(シュラクサイ人)がレオンティノイ人の再入植を認めないならば、シュラクサイとセリヌスに対して攻撃を仕掛けるべきである、とした。