§6.48.1Ἀλκιβιάδης δὲ οὐκ ἔφη χρῆναι τοσαύτῃ δυνάμει ἐκπλεύσαντας αἰσχρῶς καὶ ἀπράκτους ἀπελθεῖν, ἀλλ’ ἔς τε τὰς πόλεις ἐπικηρυκεύεσθαι πλὴν Σελινοῦντος καὶ Συρακουσῶν τὰς ἄλλας, καὶ πειρᾶσθαι καὶ τοὺς Σικελοὺς τοὺς μὲν ἀφιστάναι ἀπὸ τῶν Συρακοσίων, τοὺς δὲ φίλους ποιεῖσθαι, ἵνα σῖτον καὶ στρατιὰν ἔχωσι, πρῶτον δὲ πείθειν Μεσσηνίους (ἐν πόρῳ γὰρ μάλιστα καὶ προσβολῇ εἶναι αὐτοὺς τῆς Σικελίας, καὶ λιμένα καὶ ἐφόρμησιν τῇ στρατιᾷ ἱκανωτάτην ἔσεσθαι)· προσαγαγομένους δὲ τὰς πόλεις, εἰδότας μεθ’ ὧν τις πολεμήσει, οὕτως ἤδη Συρακούσαις καὶ Σελινοῦντι ἐπιχειρεῖν, ἢν μὴ οἱ μὲν Ἐγεσταίοις ξυμβαίνωσιν, οἱ δὲ Λεοντίνους ἐῶσι κατοικίζειν.
而阿尔西比亚德斯则认为，在率领如此庞大的军队出征之后，不应当耻辱地、毫无成果地撤回，反而应当向除塞利努斯和叙拉古之外的其他城市派使者交涉，并尝试争取西西里人，使其中一部分人背叛叙拉古人，使另一部分人成为盟友，以便获得粮食和军队；并且首先应当说服麦塞纳人（因为他们正处于进入西西里岛的交通要道和门户，其城市将为军队提供最适宜的港口和行动基地）；在争取到这些城市之后，明确了将与谁并肩作战，然后如果一方不同埃格斯塔人和解，另一方不同意让莱翁蒂尼人重建家园，那时才对叙拉古和塞利努斯发起进攻。