[IDEM libro quadragesimo octauo ad edictum. ] §48.19.2.prRei capitalis damnatum sic accipere debemus, ex qua causa damnato uel mors uel etiam ciuitatis amissio uel seruitus contingit.
[같은 저자, 고시 주해 제48권] 우리는 ‘중죄(또는 사형에 해당하는 죄)로 유죄 판결을 받은 자’를, 그 원인에 따라 유죄 판결을 받은 자에게 죽음이나 시민권 상실 또는 노예 신분이 따르는 자로 이해해야 한다.
§48.19.2.1Constat, postquam deportatio in locum aquae et ignis interdictionis successit, non prius amittere quem ciuitatem, quam princeps deportatum in insulam statuerit: praesidem enim deportare non posse nulla dubitatio est.
추방(데포르타티오)이 물과 불의 금지 처분을 대체한 이후, 황제가 추방된 자를 섬에 수용하기로 결정하기 전까지는 아무도 시민권 상실을 당하지 않는다는 것이 확립된 사실이다. 왜냐하면 총독에게는 추방 처분을 내릴 권한이 없음이 확실하기 때문이다.
sed praefectus urbi ius habet deportandi statimque post sententiam praefecti amisisse ciuitatem uidetur.
그러나 수도장관은 추방 처분을 내릴 권한을 가지며, 장관의 판결 직후에 (판결을 받은 자는) 시민권을 상실한 것으로 여겨진다.
§48.19.2.2Eum accipiemus damnatum, qui non prouocauit: ceterum si prouocet, nondum damnatus uidetur.
우리는 상소하지 않은 자를 유죄 판결을 받은 자로 받아들일 것이다. 그러나 만일 그가 상소한다면, 그는 아직 유죄 판결을 받은 것으로 여겨지지 않는다.
sed et si ab eo, qui ius damnandi non habuit rei capitalis, quis damnatus sit, eadem causa erit: damnatus enim ille est, ubi damnatio tenuit.
또한 중죄에 대하여 판결할 권한을 가지지 않은 자에 의해 누군가가 유죄 판결을 받은 경우에도 사정은 동일하다. 왜냐하면 판결이 효력을 가질 때에만 비로소 그가 유죄 판결을 받은 자이기 때문이다.