[IULIANUS libro quadragensimo nono digestorum. ] §42.8.15.prSi quis, cum haberet Titium creditorem et sciret se soluendo non esse, libertates dederit testamento, deinde dimisso Titio postea Sempronium creditorem habere coeperit et eodem testamento manente decesserit: libertates datae ratae esse debent, etsi hereditas soluendo non sit, quia, libertates ut rescindantur, utrumque in eorumdem persona exigimus et consilium et euentum et, si quidem creditor, cuius fraudandi consilium initum erat, non fraudatur, aduersus eum qui fraudatur consilium initum non est.
[율리아누스 학설휘찬 제49권]\n 어떤 사람이 티티우스라는 채권자를 두고 있었고 자신이 채무를 변제할 능력이 없음을 알면서도 유언으로 자유를 수여하였고, 그 후 티티우스가 배제된 뒤에 셈프로니우스라는 채권자를 두기 시작하였으며, 동일한 유언이 유지된 상태에서 사망하였다면, 비록 상속재산이 변제 능력이 없을지라도 수여된 자유는 유효해야 한다. 왜냐하면 자유의 수여가 취소되기 위해서는 우리가 동일한 사람의 인격에서 의도와 결과 모두를 요구하기 때문이고, 실제로 사해하려는 의도가 기도되었던 채권자가 사해를 당하지 않는다면, 실질적으로 사해를 당하고 있는 자를 상대로는 그러한 의도가 기도되지 않았기 때문이다.
libertates itaque ratae sunt,
따라서 자유의 수여는 유효하다.