[IDEM libro septimo digestorum. ]
[같은 이, 학설휘찬 제7권] 가부권 아래에 있는 두 아들이 각자 독립적으로 특유재산으로서의 노예들을 가지고 있었다.
§40.1.7.prDuo filii familias peculiares seruos separatim uterque habebant: ex his alter seruulum suum peculiarem uiuo patre manumisit: pater utrique testamento peculium praelegauerat.
이들 중 한 명이 아버지가 살아 있는 동안에 자신의 특유재산인 어린 노예를 해방하였다. 아버지는 유언으로 두 사람 모두에게 특유재산을 전유증(前遺贈)해 두었었다.
quaerebatur, seruus iste utrum amborum, an eius a quo manumissus erat libertus esset.
그 노예는 두 사람 모두의 해방노예인지, 아니면 자신을 해방한 사람의 해방노예인지가 문제되었다.
respondit, si prius testamentum pater fecisset, quam filius eum liberum esse iussisset, unius esse libertum, ideo quod eum quoque in peculio legasse uideretur: sed si postea testamentum pater fecisset, non uideri eam mentem eius fuisse, ut eum, qui manumissus esset, legaret eumque seruum, quoniam praelegatus non esset, mortuo patre amborum seruum fuisse.
[알페누스는] 대답하였다. 만약 아들이 그를 자유롭게 하도록 명령하기 전에 아버지가 유언을 작성하였다면, 그는 한 사람만의 해방노예이다. 왜냐하면 아버지가 그 노예 역시 특유재산 속에 유증한 것으로 보이기 때문이다. 그러나 만약 아버지가 그 후에 유언을 작성하였다면, 이미 해방된 자를 유증하려는 의도가 아버지에게 있었다고 보이지 않으며, 그 노예는 전유증되지 않았기 때문에, 아버지가 사망한 후에 두 사람 모두의 공동 노예가 되었다고 하였다.