[PAULUS libro singulari de iure codicillorum. ]
[파울루스, 『유언보칙법』 단권] 유언보칙은 네 가지 방식으로 작성된다.
§29.7.8.prConficiuntur codicilli quattuor modis: aut enim in futurum confirmantur aut in praeteritum aut per fideicommissum testamento facto aut sine testamento.
즉, 미래를 향해 확인되거나, 과거를 향해 확인되거나, 유언서가 작성되어 신탁을 통해 [수여]되거나, 아니면 유언서 없이 [수여]되는 것이다.
§29.7.8.1Sed ideo fideicommissa dari possunt ab intestato succedentibus, quoniam creditur pater familias sponte sua his relinquere legitimam hereditatem.
그러나 무유언으로 상속하는 자들로부터 신탁이 수여될 수 있는 이유는, 가장이 자발적으로 그들에게 법정상속재산을 남겨 준 것으로 믿어지기 때문이다.
§29.7.8.2Codicilli totiens ualent, quotiens quis testamentum quoque facere possit.
유언보칙은 유언서 또한 작성할 수 있는 경우에 한하여 효력을 가진다.
non tamen hoc ita intellegemus, ut exigamus potuisse eum eo tempore, quo scribit eos codicillos, testamentum facere: quid enim, si sufficientium testium facultatem non habuit? sed si iure testamenti factionem habuit.
그러나 이를 그가 해당 유언보칙을 작성하는 시점에 유언서를 작성할 수 있었음을 요구하는 것으로 이해해서는 안 된다. 왜냐하면, 충분한 수의 증인을 확보할 기회가 없었다면 어찌 되겠는가? 그보다는 법적으로 유언작성능력을 가지고 있었던 경우를 의미한다.
§29.7.8.3Si post factum testamentum codicillos quis confirmauerit, deinde adrogandum se praebuerit et ibi codicillos fecerit atque ita emancipatus decesserit, quaeritur, an ex codicillis legata debeantur: nam et testamentum ualet, sed eo tempore eos fecit, quo testamenti factionem non habuit.
만약 어떤 사람이 유언서를 작성한 후에 유언보칙을 확인하고, 그 후 입양(양자입양)을 승낙하여 그 상태에서 유언보칙을 작성하고, 그렇게 해방되어 사망했다면, 유언보칙에 따른 유증이 이행되어야 하는지 의문이 제기된다. 왜냐하면 유언서 자체는 유효하지만, 그는 유언작성능력을 가지지 못했던 시점에 그 유언보칙을 작성했기 때문이다.
nec similis est muto, qui recte codicillos confirmauerit: licet enim is testamentum facere non possit, tamen testamentum quod ante fecerat in eodem statu est, huius autem testamentum sublatum est et de alienis quodammodo rebus testatur.
또한 그는 적법하게 유언보칙을 확인한 벙어리와도 같지 않다. 왜냐하면 벙어리는 유언서를 작성할 수 없더라도 이전에 작성한 유언서가 그대로 유지되는 반면, 이 사람의 유언서는 일단 소멸하였고 어떤 의미에서는 타인의 재산에 관하여 유증하는 셈이기 때문이다.
sed dicemus codicillos ualere: nam et si postumus natus ruperit testamentum et decesserit, nihilo minus codicilli ualent.
그러나 우리는 유언보칙이 유효하다고 말해야 할 것이다. 왜냐하면 사후출생자가 태어나 유언서가 실효되고 사망하더라도, 그럼에도 불구하고 유언보칙은 유효하기 때문이다.
§29.7.8.4Si miles testamentum quidem ante militiam, sed codicillos in militia fecerit, an iure militari ualeant codicilli, quaeritur, quoniam testamentum iure communi ualet, nisi si militiae tempore signauit uel quaedam adiecerit.
만약 군인이 군 복무 전에 유언서를 작성하고 군 복무 중에 유언보칙을 작성했다면, 그 유언보칙이 군사법에 의해 유효한지 의문이 제기된다. 왜냐하면 유언서 자체는 군 복무 중에 그가 봉인했거나 무언가를 추가하지 않은 한, 시민법에 의해 유효하기 때문이다.
certe codicilli militiae tempore facti non debent referri ad testamentum, sed iure militari ualent.
확실히 군 복무 중에 작성된 유언보칙은 유언서로 소급하여 관련지어서는 안 되지만, 군사법에 의해 유효하다.
§29.7.8.5Si ei seruo, qui testamento legatum acceperit, libertas codicillis detur, utile legatum esse dicemus, quasi ab initio constiterit legatum.
만약 유언서에 의해 유증을 받은 노예에게 유언보칙으로 자유가 부여된다면, 마치 처음부터 유증이 성립했던 것처럼 그 유증은 유효하다고 말해야 할 것이다.
§29.7.8.6Si quis certi generis codicillos confirmauerit, puta 'quos nouissimos fecero', non utique statim quae codicillis dantur consistere uidebuntur, quamdiu alii quoque fieri possint, et ideo si alii postea fiant, legata in prioribus data non ualebunt.
만약 누군가가 특정 종류의 유언보칙을 확인했다면, 예컨대 '내가 마지막으로 작성하게 될 것'이라고 했다면, 다른 유언보칙도 작성될 수 있는 한, 유언보칙으로 부여된 사항들이 즉시 확정되는 것으로 여겨지지는 않으며, 따라서 나중에 다른 유언보칙이 작성된다면 이전의 유언보칙에서 부여된 유증은 효력을 잃을 것이다.