§1.36cetera autem etsi nec bona nec mala essent tamen alia secundum naturam dicebat alia naturae esse contraria;
그러나 다른 것들은 비록 선도 악도 아닐지라도, 어떤 것들은 자연에 부합하고 다른 것들은 자연에 반하는 것이라고 그는 말했소.
his ipsis alia interiecta et media numerabat.
이것들 자체의 사이에 다른 중간적이고 중립적인 것들을 그는 헤아렸소.
quae autem secundum naturam essent ea sumenda et quadam aestimatione dignanda docebat, contraque contraria;
그리하여 자연에 부합하는 것들은 취해져야 하고 어떤 가치 평가를 받을 만한 가치가 있다고 가르쳤으며, 반대로 반하는 것들은 그 반대로 보았소.
neutra autem in mediis relinquebat, in quibus ponebat nihil omnino esse momenti.
한편 둘 다 아닌 것들은 중간적인 것들 속에 남겨두었으니, 그 안에는 전혀 아무런 중요성도 없다고 보았소.
§1.37sed quae essent sumenda, ex iis alia pluris esse aestimanda alia minoris.
그러나 취해져야 할 것들 중에서, 어떤 것들은 더 가치 있게 평가되어야 하고 다른 것들은 덜 가치 있게 평가되어야 한다고 보았소.
quae pluris ea praeposita appellabat, reiecta autem quae minoris.
더 가치 있는 것을 그는 선호되는 것이라 불렀고, 덜 가치 있는 것을 거부되는 것이라 불렀소.
Atque ut haec non tam rebus quam vocabulis commutaverat, sic inter recte factum atque peccatum officium et contra officium media locabat quaedam, recte facta sola in bonis actionibus ponens, prave id est peccata in malis;
그리고 그가 이러한 것들을 실상에서보다는 용어상에서 그와 같이 변경한 것처럼, ¦p.16 올바른 행위와 잘못 사이에도 적절한 행위와 적절에 반하는 행위라는 어떤 중간적인 것들을 배치했소. 올바른 행위만을 선한 행동들 속에 두었고, 그릇된 것 즉 잘못들을 악한 행동들 속에 두었소.
officia autem conservata praetermissaque media putabat ut dixi.
한편 지켜지거나 소홀히 된 적절한 행위들은 내가 말한 것처럼 중간적인 것들로 생각했소.
§1.38cumque superiores non omnem virtutem in ratione esse dicerent sed quasdam virtutes quasi natura aut more perfectas, hic omnis in ratione ponebat.
그리고 선인들은 모든 덕이 이성 안에 있는 것은 아니며 어떤 덕들은 말하자면 자연이나 습관에 의해 완성된다고 말했던 반면, 그는 모든 덕을 이성 안에 두었소.
cumque illi ea genera virtutum quae supra dixi seiungi posse arbitrarentur, hic nec id ullo modo fieri posse disserebat, nec virtutis usum modo ut superiores sed ipsum habitum per se esse praeclarum, nec tamen virtutem cuiquam adesse quin ea semper uteretur.
또한 그들이 내가 위에서 말한 저 덕의 종류들이 분리될 수 있다고 생각했던 반면, 그는 그것이 어떤 방식으로도 일어날 수 없다고 논했으며, 선인들처럼 덕의 사용만이 아니라 상태 자체가 그 자체로 훌륭한 것이며, 덕이 누군가에게 있으면서 그것을 항상 사용하지 않을 수는 없다고 보았소.
cumque perturbationem animi illi ex homine non tollerent naturaque et condolescere et concupiscere et extimescere et efferri laetitia dicerent, sed ea contraherent in angustumque deducerent, hic omnibus his quasi morbis voluit carere sapientem.
또한 선인들은 마음의 동요를 인간에게서 제거하지 않고 고통을 느끼는 것, 갈망하는 것, 두려워하는 것, 기쁨으로 들뜨는 것이 자연적인 것이라 말하며 그것들을 억제하고 좁은 범위로 축소시켰던 반면, 그는 현자가 이 모든 것들을 마치 병처럼 멀리하기를 원했소.
§1.39cumque eas perturbationes antiqui naturales esse dicerent et rationis expertes aliaque in parte animi cupiditatem alia rationem collocarent, ne his quidem assentiebatur;
또한 고대인들이 저 동요들을 자연적이며 이성을 결여한 것이라 말하고 영혼의 한 부분에는 갈망을, 다른 부분에는 이성을 배치했던 반면, 그는 이것들에도 동의하지 않았소.
nam et perturbationes voluntarias esse putabat opinionisque iudicio suscipi et omnium perturbationum matrem esse arbitrabatur immoderatam quandam intemperantiam.
왜냐하면 그는 동요들도 자발적인 것이며 의견의 판단에 의해 수용되는 것이라 생각했고, 모든 동요의 어머니는 어떤 과도한 무절제라고 생각했기 때문이오.
Haec fere de moribus.
윤리에 관해서는 대략 이와 같소.
De naturis autem sic sentiebat, primum ut in quattuor initiis rerum illis quintam hanc naturam, ex qua superiores sensus et mentem effici rebantur, non adhiberet;
¦11 한편 자연에 관해서는 다음과 같이 생각했소. 첫째로 만물의 저 네 가지 원리 속에, 선인들이 감각과 정신이 그것으로부터 만들어진다고 생각했던 저 다섯 번째 자연을 사용하지 않았소.
statuebat enim ignem esse ipsam naturam quae quidque gigneret et mentem atque sensus.
왜냐하면 그는 불이 각각의 것을 낳는 자연 자체이며 정신과 감각 역시 불이라고 규정했기 때문이오.
discrepabat etiam ab isdem, quod nullo modo arbitrabatur quicquam effici posse ab ea quae expers esset corporis, cuius generis Xenocrates et superiores etiam animum esse dixerant, nec vero aut quod efficeret aliquid aut quod efficeretur posse esse non corpus.
그는 또한 같은 이들과 대립했는데, 왜냐하면 육체를 결여한 것에 의해 어떤 것이 작용을 받을 수 있다고는 결코 생각하지 않았기 때문이오. ¦p.17 크세노크라테스와 선인들도 영혼을 그러한 종류의 것이라고 말했으나, 그는 작용을 가하는 것이든 작용을 받는 것이든 물체가 아닐 수 없다고 생각했소.
§1.40Plurima autem in illa tertia philosophiae parte mutavit.
그러나 그는 철학의 저 세 번째 부분에서 가장 많은 것을 바꾸었소.
in qua primum de sensibus ipsis quaedam dixit nova, quos iunctos esse censuit e quadam quasi impulsione oblata extrinsecus, quam ille fantasi/an, nos visum appellemus licet, et teramus hoc quidem verbum, erit enim utendum in reliquo sermone saepius— sed ad haec quae visa sunt et quasi accepta sensibus assensionem adiungit animorum, quam esse vult in nobis positam et voluntariam.
그 속에서 먼저 감각 자체에 관해 어떤 새로운 것들을 말했으니, 감각들이란 외부로부터 제공된 이른바 어떤 자극과 결합한 것이라고 생각했소. 그것을 그는 판타시아[fantasi/an]라 불렀고, 우리는 인상이라 불러도 좋으며, 이 단어를 길들여 나갑시다. 앞으로의 대화에서 꽤 자주 쓰이게 될 터이니 말이오. 그러나 그는 이렇게 인상되고 말하자면 감각에 수용된 것들에 영혼의 동의를 덧붙였으니, 그 동의가 우리 자신에게 달려 있고 자발적인 것이기를 바랐소.
§1.41visis non omnibus adiungebat fidem sed is solum quae propriam quandam haberent declarationem earum rerum quae viderentur;
모든 인상에 신뢰를 부여한 것이 아니라 보이고 있는 저 사물들의 어떤 고유한 명시를 가진 것들에만 부여했소.
id autem visum cum ipsum per se cerneretur, comprehendibile—feretis haec?' ATT.
"nos vero"
inquit;
그리하여 이 인상이 그 자체로 인식될 때 파악 가능한 것—이 단어들을 견뎌내겠소?" 아티쿠스가 말했소. "물론 우리는 견딜 것이오.
"quonam enim alio modo katalhmpto\n diceres?"
— “sed cum acceptum iam et approbatum esset, comprehensionem appellabat, similem is rebus quae manu prenderentur;
그렇지 않고서야 카탈렙톤[katalhmpto ]을 어떤 다른 방식으로 말하겠소?" "그러나 그것이 이미 수용되고 승인되었을 때, 그는 그것을 파악이라 불렀으니, 손으로 붙잡는 사물들과 유사한 것이었소.
ex quo etiam nomen hoc duxerat, cum eo verbo antea nemo tali in re usus esset, plurimisque idem novis verbis (nova enim dicebat) usus est.
이로부터 그는 또한 이전에는 아무도 그런 일에 그 단어를 사용하지 않았음에도 이 이름을 끌어냈으며, 매우 많은 다른 새로운 단어들을 사용했소(그는 새로운 것들을 말하고 있었기 때문이오).
Quod autem erat sensu comprensum id ipsum sensum appellabat, et si ita erat comprensum ut convelli ratione non posset scientiam, sin aliter inscientiam nominabat;
한편 감각으로 파악된 것 그 자체를 그는 감각이라 불렀고, 만약 그것이 이성에 의해 뒤흔들릴 수 없을 정도로 파악되었다면 학문이라 불렀으며, 그렇지 않다면 비지라 불렀소.
ex qua existebat etiam opinio, quae esset imbecilla et cum falso incognitoque communis.
이로부터 의견 또한 생겨났으니, 그것은 취약하며 거짓되고 미지의 것과 공통된 것이었소."