§32.5.1ὅτι τὰ κατὰ τὴν Αἰτωλίαν καλῶς διετέθη, κατεσβεσμένης ἐν αὐτοῖς τῆς ἐμφυλίου στάσεως μετὰ τὸν Λυκίσκου θάνατον, §32.5.2καὶ Μνασίππου τοῦ Κορωναίου μεταλλάξαντος τὸν βίον βελτίων ἦν ἡ διάθεσις κατὰ τὴν Βοιωτίαν, ὁμοίως δὲ καὶ κατὰ τὴν Ἀκαρνανίαν Χρέμα γεγονότος ἐκποδών. §32.5.3σχεδὸν γὰρ ὡσανεὶ καθαρμόν τινα συνέβη γενέσθαι τῆς Ἑλλάδος, τῶν ἀλιτηρίων αὐτῆς ἐκ τοῦ ζῆν μεθισταμένων. §32.5.4καὶ γὰρ καὶ τὸν Ἠπειρώτην Χάροπα συνεκύρησε κατὰ τὸν ἐνιαυτὸν τοῦτον ἐν Βρεντεσίῳ μεταλλάξαι τὸν βίον. §32.5.5τὰ δὲ κατὰ τὴν Ἤπειρον ἔτʼ ἐν ἀκαταστασίαις ἦν καὶ ταραχαῖς, ὡς κατὰ τοὺς ἐπάνω χρόνους, διὰ τὴν Χάροπος ὠμότητα καὶ παρανομίαν, ἐξ οὗ συνέβη τελεσθῆναι τὸν πρὸς Περσέα πόλεμον. §32.5.6μετὰ γὰρ τὸ κατακρῖναι Λεύκιον Ἀνίκιον καὶ Λεύκιον Αἰμίλιον ἀνελεῖν τοὺς μὲν τῶν ἐπιφανῶν ἀνδρῶν, τοὺς δʼ ἀπαγαγεῖν εἰς τὴν Ῥώμην, ὅσοι καὶ βραχεῖαν ὑποψίαν εἶχον, §32.5.7τότε λαβὼν ὁ Χάροψ τὴν ἐξουσίαν ὃ βούλοιτο πράττειν, οὐκ ἔστι τῶν δεινῶν ὁποῖον οὐκ ἐποίει, §32.5.8τὰ μὲν διʼ αὑτοῦ, τὰ δὲ διὰ τῶν φίλων, ἅτε νέος μὲν ὢν αὐτὸς κομιδῇ, συνδεδραμηκότων δὲ πρὸς αὐτὸν τῶν χειρίστων καὶ τῶν εἰκαιοτάτων ἀνθρώπων διὰ τὸν ἐκ τῶν ἀλλοτρίων νοσφισμόν. §32.5.9εἶχε δʼ οἷον ἐφεδρείαν καὶ ῥοπὴν πρὸς τὸ πιστεύεσθαι διότι πράττει κατά τινα λόγον ἃ ποιεῖ καὶ μετὰ τῆς Ῥωμαίων γνώμης τήν τε προϋπάρχουσαν αὐτῷ σύστασιν πρὸς τοὺς προειρημένους καὶ πρὸς ταύτῃ Μύρτωνα πρεσβύτην ἄνθρωπον καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Νικάνορα, §32.5.10τἄλλα τε μετρίους ἀνθρώπους καὶ δοκοῦντας εἶναι Ῥωμαίων φίλους, οἳ πολύ τι κεχωρισμένοι τὸν πρὸ τοῦ χρόνον ἁπάσης ἀδικίας οὐκ οἶδʼ ὅπως τότε συνεπέδωκαν αὑτοὺς εἰς τὸ συνεπισχύειν καὶ κοινωνεῖν ταῖς τοῦ Χάροπος ἀνομίαις. §32.5.11ἐπειδὴ δʼ ὁ προειρημένος τοὺς μὲν κατὰ τὴν ἀγορὰν ἀναφανδὸν ἐφόνευσε, τοὺς δʼ ἐν ταῖς ἰδίαις οἰκίαις, ἐνίους δʼ ἐπὶ τῶν ἀγρῶν καὶ κατὰ τὰς ὁδοὺς ἐπαποστέλλων ἐδολοφόνησε καὶ πάντων τῶν τεθνεώτων ἐξηνδραποδίσατο τοὺς βίους, ἄλλην ἐπεισῆγε μηχανήν. §32.5.12προέγραφε γὰρ τοὺς εὐκαιροῦντας τοῖς βίοις φυγάδας, οὐ μόνον ἄνδρας ἀλλὰ καὶ γυναῖκας· §32.5.13ἀναταθεὶς δὲ τὸν φόβον τοῦτον ἐχρηματίζετʼ ἀεὶ τοὺς μὲν ἄνδρας διʼ ἑαυτοῦ, τὰς δὲ γυναῖκας διὰ τῆς μητρὸς Φιλώτιδος· §32.5.14πάνυ γὰρ εὐφυὲς ἐγένετο καὶ τοῦτο τὸ πρόσωπον, πρὸς δὲ βίαν καὶ πλεῖόν τι δυνάμενον συνεργεῖν ἢ κατὰ γυναῖκα.
아이톨리아의 정세는 리키스코스가 사망한 후 그들 사이의 내란이 종식됨으로써 양호한 상태를 유지하게 되었다. 또한 코로네이아의 므나시포스가 세상을 떠남으로써 보이오티아의 상황도 더 나아졌고, 마찬가지로 아카르나니아에서도 크레마스가 제거됨으로써 그러하였다. 왜냐하면 그리스의 해악 같은 존재들이 세상을 떠나감으로써, 마치 그리스의 일종의 정화가 일어난 셈이 되었기 때문이다. 참으로 에페이로스인 카롭스가 이 해에 브렌테시온에서 세상을 떠나는 일도 겹쳤다. 그러나 에페이로스의 정세는 페르세우스와의 전쟁이 종결된 때로부터 카롭스의 잔혹함과 불법 행위로 인해 이전 시기와 마찬가지로 여전히 혼란과 소란 속에 있었다. 루키우스 아니키우스와 루키우스 아이밀리우스가 저명한 자들 중 일부를 처형하고, 아주 작은 의심이라도 품은 자들을 모두 로마로 압송하기로 결정한 후의 일이었는데, 이때 원하는 것은 무엇이든 행할 권력을 얻은 카롭스는 온갖 끔찍한 악행을 저질렀다. 어떤 일은 스스로 행하고, 어떤 일은 친구들을 통해 행했는데, 그 자신은 아주 젊었던 데다, 타인의 재산을 가로채기 위해 가장 사악하고 경박한 무리들이 그에게 몰려들었기 때문이다. 또한 자신이 행하는 바가 어떤 이치에 맞고 로마인들의 뜻에 따른 것임을 믿게 만들기 위한 일종의 보루이자 추로서, 그는 앞서 언급한 이들과 미리 맺고 있던 관계를 지니고 있었으며, 여기에 더하여 늙은 뮈르톤과 그의 아들 니카노르도 보루 역할을 하였다. 이 두 사람은 다른 면에서는 온건한 인물들이며 로마인들의 친구로 여겨졌으나, 이전 시기에는 모든 불의와 극히 멀리 떨어져 있었음에도, 어찌 된 일인지 당시에는 카롭스의 불법 행위를 돕고 동참하는 데 자신들을 내맡기고 말았다. 앞서 언급한 이가 광장에서 공개적으로 일부를 학살하고, 사저에서 다른 이들을 죽였으며, 일부는 자객을 보내 들판과 길에서 암살하고 사망자 전원의 재산을 철저히 몰수하자, 그는 또 다른 방책을 도입하였다. 그는 재산이 넉넉한 이들을 망명자로 공시하였으니, 남성뿐만 아니라 여성까지도 포함되었다. 이러한 공포를 매달아 놓음으로써 그는 끊임없이 사복을 채웠는데, 남성들로부터는 스스로, 여성들로부터는 그의 어머니 필로티스를 통해 행하였다. 왜냐하면 이 인물 역시 이 일에 매우 소질이 있었으며, 폭력에 관해서는 여성의 한계를 넘어서는 협력 능력을 발휘했기 때문이다.