§32.4.1ὅτι Λυκίσκου τοῦ Αἰτωλοῦ ταρα
χώδους ὄντος καὶ θορυβώδους, ἀναιρεθέντος δὲ τούτου, τὸ ἑξῆς οἱ Αἰτωλοὶ ὡμοφρόνησαν καὶ ὡμονόησαν ἑνὸς ἀνθρώπου παραχωρήσαντος·
아이톨리아인 리키스코스는 선동적이고 소란을 피우는 자였으나, 그가 살해당하자 단 한 사람의 퇴장으로 인해 그 후 아이톨리아인들은 한뜻이 되어 화합하였다.
§32.4.2τηλικαύτη τίς ἐστιν, ὡς ἔοικε, δύναμις ἐν ταῖς τῶν ἀνθρώπων φύσεσιν, ὥστε μὴ μόνον στρατόπεδα καὶ πόλεις, ἀλλὰ καὶ τὰς ἐθνικὰς συστάσεις καὶ τὰς ὁλοσχερεῖς διαφορὰς τῆς οἰκουμένης διʼ ἑνὸς ἀνδρὸς ἀρετὴν καὶ κακίαν ποτὲ μὲν τῶν μεγίστων κακῶν, ποτὲ δὲ τῶν μεγίστων ἀγαθῶν πεῖραν λαμβάνειν. —
인간의 본성에는 참으로 거대한 힘이 깃들어 있는 듯하여, 군대와 도시뿐만 아니라 여러 민족의 연합과 거주 세계 전체의 결정적인 명운마저도, 단 한 사람의 미덕이나 악덕으로 인해 어떤 때는 가장 큰 재앙을, 어떤 때는 가장 큰 축복을 겪게 될 정도이다.
§32.4.3ὅτι Λυκίσκος κάκιστος ὢν καλῶς κατέστρεψε τὸν βίον, ὥστε τοὺς πλείστους εἰκότως ὀνειδίζειν τῇ τύχῃ διότι τὸ τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἆθλον τὴν εὐθανασίαν τοῖς χειρίστοις ἐνίοτε περιτίθησιν. —
가장 악한 자였던 리키스코스가 평온하게 생을 마감하였기에, 많은 이들이 당연하게도 운명을 비난하였다. 왜냐하면 운명은 선한 이들의 포상이어야 할 '편안한 죽음'을 때로는 가장 사악한 자들에게 부여하기 때문이다.