[IULIANUS libro quadragensimo quarto digestorum. ] §41.5.2.prQui legatorum seruandorum causa in possessionem mittitur, non interpellat possessionem eius, qui pro herede usucapit: custodiae enim causa rem tenet.
[尤里安,摘自《学说汇纂》第四十四卷] 为保全遗赠而被准予占有之人,并不中断作为继承人进行时效取得之人的占有:因为他是为了保管之目的而持有该物。
quid ergo est? etiam impleta usucapione ius pignoris retinebit, ut non prius discedat, quam si solutum ei legatum fuerit aut eo nomine satisdatum.
那么后果如何? 即使时效取得已经完成,他仍将保留质权,以便在遗赠向其支付或就此项提供担保之前不予退出。
§41.5.2.1Quod uolgo respondetur causam possessionis neminem sibi mutare posse, sic accipiendum est, ut possessio non solum ciuilis, sed etiam naturalis intellegatur.
俗称“任何人不得自行改变其占有之原因”的说法,应当这样理解:占有不仅指市民法上的占有,也应当理解为包括自然占有。
et propterea responsum est neque colonum neque eum, apud quem res deposita aut cui commodata est, lucri faciendi causa pro herede usucapere posse.
因此,有了解答:无论是承租农,还是接受寄托之人或被使用借贷之人,都不得为了谋取私利而作为继承人进行时效取得。
§41.5.2.2Filium quoque donatam rem a patre pro herede negauit usucapere Seruius, scilicet qui existimabat naturalem possessionem penes eum fuisse uiuo patre.
塞尔维乌斯也否定了儿子可以作为继承人时效取得父亲赠与他的物的可能性,这显然是因为他认为在父亲生存时,自然占有已归属于儿子。
cui consequens est, ut filius a patre heres institutus res hereditarias a patre sibi donatas pro parte coheredum usucapere non possit.
由此得出的结论是:被父亲指定为继承人的儿子,对于共同继承人的份额,不能作为继承人时效取得父亲赠与他的遗产。