我身着粗劣的衣裳,发间没有任何黄金,我的头发也未曾拥有阿拉伯人的恩赐。
§15.77Cui colar infelix, aut cui placuisse laborem?
不幸的我该为谁而打扮,又该努力去讨好谁呢?
§15.78Ille mei cultus unicus auctor abes.
你这我打扮自己的唯一动力,却不在此处。
§15.79Molle meum levibusque cor est violabile telis, §15.80Et semper causa est, cur ego semper amem — §15.81Sive ita nascenti legem dixere Sorores §15.82Nec data sunt vitae fila severa meae, §15.83Sive abeunt studia in mores, artisque magistra §15.84Ingenium nobis molle Thalia facit.
我的心是温柔的,容易被轻捷的箭矢所伤,并且总有一个原因,让我总是处于爱恋之中—— 或者是命运三女神在我降生时便定下了如此规矩,因而我的生命未曾被赋予严酷的宿命之线,又或者是学业化作了习性,而作为我艺术之师的塔利亚,赐予了我们温柔的秉性。
如果刚长出柔毛的年纪,以及男子得以去爱的那些岁月,将我掳获,这又有何奇怪呢?
曙光女神啊,我曾担心你会为了他而放弃刻法罗斯将他夺去—— 你本会这么做的,只是那最初被你掠走的人牵绊着你!
§15.89Hunc si conspiciat quae conspicit omnia Phoebe, §15.90Iussus erit somnos continuare Phaon; §15.91Hunc Venus in caelum curru vexisset eburno, §15.92Sed videt et Marti posse placere suo.
如果那瞩目万物的福柏看见他,法翁将会被命令继续他那长眠;维纳斯本会用她那象牙战车将他载入天堂,但她看出他同样能够取悦她的马尔斯。
§15.93O nec adhuc iuvenis, nec iam puer, utilis aetas, §15.94O decus atque aevi gloria magna tui, §15.95Huc ades inque sinus, formose, relabere nostros!
哦,尚未成为青年、却已不再是男孩的完美年纪,哦,你那岁月的华彩与伟大的荣光,来到这里吧,俊美的人,重新倚回我的怀抱!
§15.96Non ut ames oro, verum ut amere sinas.
我不恳求你爱我,只求你容许自己被爱。
§15.97Scribimus, et lacrimis oculi rorantur obortis; §15.98Adspice, quam sit in hoc multa litura loco!
我在写作,涌出的泪水润湿了我的双眼;瞧,在这一处有着多么斑驳的涂抹痕迹!
如果你曾如此决意要离开此地,你本该走得更温和些,只要说一句:“莱斯博斯的少女,再见!
” 你未曾带走我的泪水,也未曾带走我们的吻;总之,我甚至没来得及去害怕那注定要让我痛苦的事情。
§15.103Nil de te mecum est nisi tantum iniuria; nec tu, §15.104Admoneat quod te, pignus, amantis, habes.
除了伤害,我身边没有任何属于你的东西;而你,也没有任何恋人的信物可以用来提醒你。
我未曾留下嘱托,因为我也确实不会留下任何嘱托,除了希望你不要将我遗忘。
§15.107Per tibi — qui numquam longe discedat! — amorem,
我凭着对你的爱——愿这爱永远不会离你太远!
§15.108Perque novem iuro, numina nostra, deas, §15.109Cum mihi nescio quis 'fugiunt tua gaudia' dixit, §15.110Nec me flere diu, nec potuisse loqui!
—— 并凭着那九位女神,即我们的神明发誓,当不知是谁对我说“你的欢乐正离你而去”时,我在很长一段时间里既不能哭泣,也无法言语!
泪水从眼中干涸,言语从口中消失,胸膛被冰冷的寒气紧紧锁住。
§15.113Postquam se dolor invenit, nec pectora plangi §15.114Nec puduit scissis exululare comis, §15.115Non aliter, quam si nati pia mater adempti §15.116Portet ad exstructos corpus inane rogos.
当痛苦终于苏醒,我毫不羞惭地捶胸,也不羞于扯散头发放声痛哭,就如同一个慈爱的母亲,正将她那被夺去性命的孩子的冰冷遗体,送往堆叠好的火葬柴堆。
§15.117Gaudet et e nostro crescit maerore Charaxus §15.118Frater, et ante oculos itque reditque meos, §15.119Utque pudenda mei videatur causa doloris,
我的兄长卡拉索斯却在幸灾乐祸,因我的悲伤而得意,并在我的眼前踱来踱去,为了让我的悲痛原因显得令人羞耻,他说道:“她为什么悲伤?
§15.120'Quid dolet haec? certe filia vivit!' ait.
她的女儿不是明明还活着吗!
§15.121Non veniunt in idem pudor atque amor.
” 羞耻与爱情无法共存。
omne videbat §15.122Vulgus; eram lacero pectus aperta sinu.
所有的民众都在看着;我衣衫褴褛,坦露着胸口。
法翁,你是我唯一的牵挂;我的梦境将你带回—— 那比美丽的白昼还要明媚的梦。
在那里我找到了你,尽管你在遥远的他乡;然而睡眠所带来的欢乐却不够长久。
§15.127Saepe tuos nostra cervice onerare lacertos, §15.128Saepe tuae videor supposuisse meos; §15.129Oscula cognosco, quae tu committere lingua §15.130Aptaque consueras accipere, apta dare.
我常常觉得,你的双臂正搭在我的颈上,我也常常把自己的手臂枕在你的身下;我认得那些吻,你曾习惯于用舌尖去交融,那些适于去接受、也适于去给予的吻。
有时我低声呢喃着情话,说着极像真理的言词,而在我的感官之中,我的双唇仿佛正清醒着。
更进一步的事令我羞于启齿,但一切都在发生,这令人欢愉,而我亦无法保持干涸。
§15.135At cum se Titan ostendit et omnia secum, §15.136Tam cito me somnos destituisse queror; §15.137Antra nemusque peto, tamquam nemus antraque prosint — §15.138Conscia deliciis illa fuere meis.
可是当提坦神显现,并且带出了世间万物时,我便哀叹睡眠竟如此迅速地将我抛弃;我走向洞穴与林中,仿佛树林与山洞能有所助益—— 它们曾见证过我的欢愉。
我失魂落魄地奔向那里,好似被狂怒的厄倪俄所触碰过一般,发丝散落在脖颈上。
§15.141Antra vident oculi scabro pendentia tofo, §15.142Quae mihi Mygdonii marmoris instar erant; §15.143Invenio silvam, quae saepe cubilia nobis §15.144Praebuit et multa texit opaca coma — §15.145Sed non invenio dominum silvaeque meumque.
我的双眼看见那垂悬着粗糙凝灰岩的洞穴,它们过去对我而言,犹如米格多尼亚的大理石一般;我找到了那片曾常常为我们提供温床、并用茂密的叶阴将我们遮蔽的森林—— 却找不到那林子的主人,也找不到我的主人。
§15.146Vile solum locus est; dos erat ille loci.
这地方成了荒凉的泥土;他曾是这片土地的嫁妆。