§9.9#1ἀμφισβητεῖται δὲ καὶ περὶ τὸν εὐδαίμονα, εἰ δεήσεται φίλων ἢ μή.
对于幸福的人是否需要朋友，也有争议。
οὐθὲν γάρ φασι δεῖν φίλων τοῖς μακαρίοις καὶ αὐτάρκεσιν· ὑπάρχειν γὰρ αὐτοῖς τἀγαθά· αὐτάρκεις οὖν ὄντας οὐδενὸς προσδεῖσθαι, τὸν δὲ φίλον, ἕτερον αὐτὸν ὄντα, πορίζειν ἃ διʼ αὑτοῦ ἀδυνατεῖ· ὅθεν
"
ὅταν ὁ δαίμων εὖ διδῷ, τί δεῖ φίλων;
因为人们说，那些幸福且自足的人不需要朋友；因为他们已经拥有了善物；因此，既然他们是自足的，就什么也不再需要，而朋友作为另一个自我，提供了人自己无法提供的东西；因此： “当神赐予福祉时，何需朋友？
"
ἔοικε δʼ ἀτόπῳ τὸ πάντʼ ἀπονέμοντας τἀγαθὰ τῷ εὐδαίμονι φίλους μὴ ἀποδιδόναι, ὃ δοκεῖ τῶν ἐκτὸς ἀγαθῶν μέγιστον εἶναι.
” 然而，如果把一切善物都分配给幸福的人，却不把朋友分配给他，这似乎是荒谬的，因为朋友被认为是外部善物中最大的一种。
εἴ τε φίλου μᾶλλόν ἐστι τὸ εὖ ποιεῖν ἢ πάσχειν, καὶ ἔστι τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τῆς ἀρετῆς τὸ εὐεργετεῖν, κάλλιον δʼ εὖ ποιεῖν φίλους ὀθνείων, τῶν εὖ πεισομένων δεήσεται ὁ σπουδαῖος.
如果对朋友来说，做好事比接受好事更合适，且行善属于善人和德性，而且对朋友行善比对陌生人行善更高尚，那么优秀的人就会需要那些接受其恩惠的人。
διὸ καὶ ἐπιζητεῖται πότερον ἐν εὐτυχίαις μᾶλλον δεῖ φίλων ἢ ἐν ἀτυχίαις, ὡς καὶ τοῦ ἀτυχοῦντος δεομένου τῶν εὐεργετησόντων καὶ τῶν εὐτυχούντων οὓς εὖ ποιήσουσιν.
因此，人们也探究是在顺境中更需要朋友，还是在逆境中更需要朋友，因为逆境中的人需要行善者，而顺境中的人则需要他们对其行善的对象。
ἄτοπον δʼ ἴσως καὶ τὸ μονώτην ποιεῖν τὸν μακάριον· οὐδεὶς γὰρ ἕλοιτʼ ἂν καθʼ αὑτὸν τὰ πάντʼ ἔχειν ἀγαθά· πολιτικὸν γὰρ ὁ ἄνθρωπος καὶ συζῆν πεφυκός.
此外，把幸福的人变成一个孤独者也许同样是荒谬的；因为没有人会选择独自一人占有一切善物；因为人是天生的政治性动物，注定要与他人共处。
καὶ τῷ εὐδαίμονι δὴ τοῦθʼ ὑπάρχει· τὰ γὰρ τῇ φύσει ἀγαθὰ ἔχει, δῆλον δʼ ὡς μετὰ φίλων καὶ ἐπιεικῶν κρεῖττον ἢ μετʼ ὀθνείων καὶ τῶν τυχόντων συνημερεύειν.
这也确实属于幸福的人；因为他拥有自然合理的善物，显而易见，与朋友和高尚的人一起共度时光，比与陌生人和任意的人在一起要好得多。
δεῖ ἄρα τῷ εὐδαίμονι φίλων.
因此，幸福的人需要朋友。
τί οὖν λέγουσιν οἱ πρῶτοι, καὶ πῇ ἀληθεύουσιν;
那么，第一种人说的是什么，他们在何种意义上说的是真理呢？
ἢ ὅτι οἱ πολλοὶ φίλους οἴονται τοὺς χρησίμους εἶναι;
是不是因为大众认为朋友只是有用的人？
τῶν τοιούτων μὲν οὖν οὐδὲν δεήσεται ὁ μακάριος, ἐπειδὴ τἀγαθὰ ὑπάρχει αὐτῷ· οὐδὲ δὴ τῶν διὰ τὸ ἡδύ, ἢ ἐπὶ μικρόν (ἡδὺς γὰρ ὁ βίος ὢν οὐδὲν δεῖται ἐπεισάκτου ἡδονῆς)· οὐ δεόμενος δὲ τῶν τοιούτων φίλων οὐ δοκεῖ δεῖσθαι φίλων.
对于这种朋友，幸福的人确实不需要，因为善物已经属于他了；他也不需要为了快乐而交的朋友，或者只需要极少（因为他的生活本身就是快乐的，不需要外来的快乐）；正是因为不需要这样的朋友，他似乎不需要任何朋友。
τὸ δʼ οὐκ ἔστιν ἴσως ἀληθές.
但这也许不是真的。
ἐν ἀρχῇ γὰρ εἴρηται ὅτι ἡ εὐδαιμονία ἐνέργειά τις ἐστίν, ἡ δʼ ἐνέργεια δῆλον ὅτι γίνεται καὶ οὐχ ὑπάρχει ὥσπερ κτῆμά τι.
因为在开始时已经说过，幸福是一种活动，而活动显然是产生出来的，而不是像财产那样拥有的。
εἰ δὲ τὸ εὐδαιμονεῖν ἐστὶν ἐν τῷ ζῆν καὶ ἐνεργεῖν, τοῦ δʼ ἀγαθοῦ ἡ ἐνέργεια σπουδαία καὶ ἡδεῖα καθʼ αὑτήν, καθάπερ ἐν ἀρχῇ εἴρηται, ἔστι δὲ καὶ τὸ οἰκεῖον τῶν ἡδέων, θεωρεῖν δὲ μᾶλλον τοὺς πέλας δυνάμεθα ἢ ἑαυτοὺς καὶ τὰς ἐκείνων πράξεις ἢ τὰς οἰκείας, αἱ τῶν σπουδαίων δὲ πράξεις φίλων ὄντων ἡδεῖαι τοῖς ἀγαθοῖς ʽἁ̓́μφω γὰρ ἔχουσι τὰ τῇ φύσει ἡδέἀ· ὁ μακάριος δὴ φίλων τοιούτων δεήσεται, εἴπερ θεωρεῖν προαιρεῖται πράξεις ἐπιεικεῖς καὶ οἰκείας, τοιαῦται δʼ αἱ τοῦ ἀγαθοῦ φίλου ὄντος.
如果幸福在于生活和活动，而善人的活动本身就是优秀且快乐的，正如开始时所说的那样，并且自己特有的东西也属于快乐的事物，而且我们能够更清楚地观察邻人而不是自己，观察他们的行为而不是自己特有的行为，且作为朋友的优秀之人的行为对善人来说是快乐的（因为双方都拥有自然合理的快乐）；那么幸福的人就会需要这样的朋友，如果他确实选择去观察高尚且属于自己特有的行为，而作为朋友的善人的行为正是如此。
οἴονταί τε δεῖν ἡδέως ζῆν τὸν εὐδαίμονα.
人们也认为幸福的人应当快乐地生活。
μονώτῃ μὲν οὖν χαλεπὸς ὁ βίος· οὐ γὰρ ῥᾴδιον καθʼ αὑτὸν ἐνεργεῖν συνεχῶς, μεθʼ ἑτέρων δὲ καὶ πρὸς ἄλλους ῥᾷον.
那么对于孤独者来说，生活是艰难的；因为仅靠自己一个人持续地活动并不容易，但与他人一起并针对他人则更容易。
ἔσται οὖν ἡ ἐνέργεια συνεχεστέρα, ἡδεῖα οὖσα καθʼ αὑτήν, ὃ δεῖ περὶ τὸν μακάριον εἶναι· ὁ γὰρ σπουδαῖος, ᾗ σπουδαῖος, ταῖς κατʼ ἀρετὴν πράξεσι χαίρει, ταῖς δʼ ἀπὸ κακίας δυσχεραίνει, καθάπερ ὁ μουσικὸς τοῖς καλοῖς μέλεσιν ἥδεται, ἐπὶ δὲ τοῖς φαύλοις λυπεῖται.
因此，活动将更加持续，它本身是快乐的，这正是幸福的人所应当具有的状态；因为优秀的人，作为优秀的人，他因符合德性的行为而快乐，对由于恶劣而产生的行为感到厌恶，就像音乐家因优美的曲调而快乐，因拙劣的曲调而感到痛苦一样。