[ULPIANUS libro septimo decimo ad Sabinum. ] §7.4.3.prSicut in annos singulos usus fructus legari potest, ita et capitis minutione amissus legari potest, ut adiciatur: 'quotiensque capite minutus erit, ei lego', uel sic 'quotiens amissus erit': et tunc, si capitis minutione amittatur, repetitus uidebitur.
[ウルピアーヌス著『サビヌス註釈』第17巻] 用益権が毎年個別のものとして遺贈されうるのと同様に、人格減損によって失われた場合について(も繰り返し)遺贈されるようにすることができ、そのために「彼が人格減損を受けるたびに、彼に遺贈する」、あるいは「(用益権が)失われるたびに」と付け加えられる。 そしてその場合、もし人格減損によって失われるならば、それは反復されたと見なされるであろう。
unde tractatum est, si cui quamdiu uiuat usus fructus legatus sit, an uideatur repetitus, quotiens amissus est? quod et Maecianus temptat: et puto repetitum uideri.
このことから、もしある人にその生存期間中のものとして用益権が遺贈された場合、それが失われるたびに反復されたと見なされるかどうかが議論された。 メキアヌスもこのことを支持しており、私も反復されたと見なされるべきだと考える。
quare si usque ad tempus sit legatus, ut puta usque ad decennium, idem erit dicendum.
したがって、もし一定の期間まで、例えば10年間として遺贈された場合にも、同じことが言われねばならない。
§7.4.3.1Haec autem repetitio, quae fit post amissum capitis minutione usum fructum, quaeritur an et ius adcrescendi secum saluum habeat: ut puta Titio et Maeuio usus fructus legatus est et, si Titius capite minutus esset, eidem usum fructum legauit: quaesitum est, si Titius ex repetitione usum fructum haberet, an inter eos ius adcrescendi saluum esset.
ところで、人格減損によって用益権が失われた後に行われるこの反復が、合体増益権をもそれ自身に伴って維持するかどうかが問われる。 例えば、ティティウスとマエウィウスに用益権が遺贈され、かつ、もしティティウスが人格減損を被ったならば、遺言者が同一人に用益権を遺贈したとする。 もしティティウスが反復によって用益権を保持する場合、彼らの間で合体増益権が維持されるかどうかが問われた。
et Papinianus libro septimo decimo quaestionum scribit saluum esse, perinde ac si alius esset Titio in usu fructu substitutus: hos enim tametsi non uerbis, re tamen coniunctos uideri.
そしてパピニアヌスは『学問録』第17巻において、あたかも他の者が用益権においてティティウスに代位されたかのように、それは維持されると書いている。 なぜなら、彼らは言葉の上ではそうでないにしても、実質において結合していると見なされるからである。
§7.4.3.2Idem Papinianus quaerit, si Titio et Maeio usu fructu legato in repetitione usus fructus non totum, sed partem Titio relegasset, an uiderentur coniuncti.
同じパピニアヌスは、ティティウスとマエウィウスに用益権が遺贈されている場合に、用益権の反復において、全部ではなく一部をティティウスに再び遺贈していたとしたら、彼らは結合していると見なされるかを問うている。
et ait, si quidem Titius amiserit, totum socio adcrescere: quod si Maeuius amisisset, non totum adcrescere, sed partem ad eum, partem ad proprietatem redire.
そして彼は、もし確かにティティウスが失ったならば、全部が同僚に合体増益するが、もしマエウィウスが失ったならば、全部が増益するのではなく、一部は彼に、一部は所有権に戻ると述べている。
quae sententia habet rationem: neque enim potest dici eo momento, quo quis amittit usum fructum et resumit, etiam ipsi quicquam ex usu fructu adcrescere: placet enim nobis ei qui amittit usum fructum ex eo quod amittit nihil adcrescere.
この判断には理由がある。 なぜなら、誰かが用益権を失い、かつそれを取り戻すその瞬間において、彼自身に対しても用益権から何かが合体増益すると言うことはできないからである。 というのも、用益権を失う者に対しては、彼が失うものから何も合体増益しないというのが、我々の承認する法理だからである。
§7.4.3.3Morte quoque amitti usum fructum non recipit dubitationem, cum ius fruendi morte extinguatur, sicuti si quid aliud, quod personae cohaeret.
死亡によっても用益権が失われることは疑いを受け入れない。 なぜなら、収益権は、他の一切の、人格に固着するものと同様に、死亡によって消滅するからである。