[ULPIANUS libro septimo decimo ad Sabinum. ] §7.4.3.prSicut in annos singulos usus fructus legari potest, ita et capitis minutione amissus legari potest, ut adiciatur: 'quotiensque capite minutus erit, ei lego', uel sic 'quotiens amissus erit': et tunc, si capitis minutione amittatur, repetitus uidebitur.
[울피아누스, 사비누스 주해 제17권] 용익권이 매년 개별적인 것으로 유증될 수 있는 것과 마찬가지로, 인격감하로 인해 상실된 경우에 대해서도 유증될 수 있으며, 이를 위해 '그가 인격감하를 당할 때마다, 그에게 유증한다' 또는 '그것이 상실될 때마다'라고 덧붙여질 수 있다. 그리고 그때 인격감하로 인해 상실된다면, 그것은 반복된 것으로 간주될 것이다.
unde tractatum est, si cui quamdiu uiuat usus fructus legatus sit, an uideatur repetitus, quotiens amissus est? quod et Maecianus temptat: et puto repetitum uideri.
이로부터, 만약 누군가에게 그가 살아 있는 동안의 용익권이 유증되었다면, 그것이 상실될 때마다 반복된 것으로 간주되는지가 논의되었다. 메키아누스 역시 이를 주장하며, 나 또한 그것이 반복된 것으로 간주되어야 한다고 생각한다.
quare si usque ad tempus sit legatus, ut puta usque ad decennium, idem erit dicendum.
따라서 만약 일정 기간까지, 예컨대 10년 동안으로 유증되었다면, 동일한 말이 적용되어야 할 것이다.
§7.4.3.1Haec autem repetitio, quae fit post amissum capitis minutione usum fructum, quaeritur an et ius adcrescendi secum saluum habeat: ut puta Titio et Maeuio usus fructus legatus est et, si Titius capite minutus esset, eidem usum fructum legauit: quaesitum est, si Titius ex repetitione usum fructum haberet, an inter eos ius adcrescendi saluum esset.
그런데 인격감하로 인해 용익권이 상실된 후에 이루어지는 이 반복이, 합체증진권 역시 그 자체와 함께 보존하는지가 의문으로 제기된다. 예컨대 티티우스와 마에비우스에게 용익권이 유증되었고, 만약 티티우스가 인격감하를 당한다면 유언자가 동일인에게 용익권을 유증하였다고 하자. 만약 티티우스가 반복에 의해 용익권을 가지게 된다면, 그들 사이에 합체증진권이 보존되는지가 의문으로 제기되었다.
et Papinianus libro septimo decimo quaestionum scribit saluum esse, perinde ac si alius esset Titio in usu fructu substitutus: hos enim tametsi non uerbis, re tamen coniunctos uideri.
그리고 파피니아누스는 『질문집』 제17권에서, 마치 다른 사람이 용익권에 있어서 티티우스에게 대체된 것처럼 그것이 보존된다고 쓰고 있다. 왜냐하면 그들은 비록 말로는 아닐지라도, 실질에 있어서 결합된 것으로 보이기 때문이다.
§7.4.3.2Idem Papinianus quaerit, si Titio et Maeio usu fructu legato in repetitione usus fructus non totum, sed partem Titio relegasset, an uiderentur coniuncti.
동일한 파피니아누스는, 티티우스와 마에비우스에게 용익권이 유증되었고 용익권의 반복에 있어서 전부가 아니라 일부만을 티티우스에게 다시 유증했다면, 그들이 결합된 것으로 간주되는지를 묻는다.
et ait, si quidem Titius amiserit, totum socio adcrescere: quod si Maeuius amisisset, non totum adcrescere, sed partem ad eum, partem ad proprietatem redire.
그리고 그는 말한다. 만약 참으로 티티우스가 그것을 상실했다면, 전부가 동료에게 합체증진되지만, 만약 마에비우스가 상실했다면, 전부가 증진되는 것이 아니라, 일부는 그에게로 돌아가고 일부는 소유권으로 돌아간다고.
quae sententia habet rationem: neque enim potest dici eo momento, quo quis amittit usum fructum et resumit, etiam ipsi quicquam ex usu fructu adcrescere: placet enim nobis ei qui amittit usum fructum ex eo quod amittit nihil adcrescere.
이 판정은 타당하다. 왜냐하면 누군가가 용익권을 상실하고 그것을 다시 취득하는 바로 그 순간에, 그 자신에게도 용익권으로부터 무언가가 합체증진된다고 말할 수는 없기 때문이다. 왜냐하면 용익권을 상실하는 자에게는 그가 상실한 것으로부터 아무것도 합체증진되지 않는다는 것이 우리의 지지하는 원칙이기 때문이다.
§7.4.3.3Morte quoque amitti usum fructum non recipit dubitationem, cum ius fruendi morte extinguatur, sicuti si quid aliud, quod personae cohaeret.
사망에 의해서도 용익권이 상실된다는 것은 의문의 여지가 없다. 왜냐하면 수익권은 인격에 고착되어 있는 다른 모든 것과 마찬가지로 사망에 의해 소멸하기 때문이다.