[PAPINIANUS libro secundo quaestionum. ] §50.1.11.prImperator Titus Antoninus Lentulo Uero rescripsit magistratuum officium indiuiduum ac periculum esse commune.
[パピニアヌス『学説問答集』第2巻] 皇帝ティトゥス・アントニヌスはレントゥルス・ウェルスに、政務官の職務は不可分であり、その危険は共同のものであると答答した。
quod sic intellegi oportet, ut ita demum collegae periculum adscribatur, si neque ab ipso qui gessit neque ab his, qui pro eo interuenerunt, res seruari possit et soluendo non fuit honore deposito.
これは、実際に職務を執行した者自身からも、またその者のために介入した者たちからも財産を回収することができず、かつその者が職を退いたときに支払能力がなかった場合に限り、同僚に危険が帰せられる、と理解されねばならない。
alioquin si persona uel cautio sit idonea, uel soluendo fuit quo tempore conueniri potuit, unusquisque in id quod administrauit tenebitur.
そうでない場合、もし本人が適格であるか担保が十分である場合、あるいは訴追され得た時点で支払能力があった場合には、各自は自分が管理した事柄についてのみ責任を負う。
§50.1.11.1Quod si forte is, qui periculo suo nominauit magistratum, soluendo sit, utrum in eum prius actio reddi quasi fideiussorem debeat, an uero non alias, quam si res a collega seruari non potuerit? sed placuit fideiussoris exemplo priorem conueniendum qui nominauit, quoniam collega quidem neglegentiae ac poenae causa, qui uero nominauit, fidei ratione conuenitur.
しかし、もし仮に、自己の危険において政務官を指名した者に支払能力がある場合、まずその者に対して保証人のように訴えが与えられるべきなのか、それとも、同僚から財産を回収できなかった場合に限ってそうされるべきなのか。 しかし、保証人の例に倣って、指名した者が先に訴えられるべきであると決定された。 なぜなら、同僚は怠慢と罰を理由として訴えられるのに対し、指名した者は信頼の関係を理由として訴えられるからである。