[PAPINIANUS libro secundo quaestionum. ] §50.1.11.prImperator Titus Antoninus Lentulo Uero rescripsit magistratuum officium indiuiduum ac periculum esse commune.
[파피니아누스, 『학설질의집』 제2권] 황제 티투스 안토니누스는 렌툴루스 베루스에게 정무관의 직무는 불가분적이며 그 위험은 공동의 것이라고 칙답하였다.
quod sic intellegi oportet, ut ita demum collegae periculum adscribatur, si neque ab ipso qui gessit neque ab his, qui pro eo interuenerunt, res seruari possit et soluendo non fuit honore deposito.
이는 실제로 직무를 수행한 자 본인으로부터도, 그의 편에 서서 개입한 자들로부터도 재산을 회수할 수 없고, 또한 그가 관직에서 물러났을 당시에 변제 자력이 없었던 경우에 한하여 동료에게 책임이 귀속된다고 이해되어야 한다.
alioquin si persona uel cautio sit idonea, uel soluendo fuit quo tempore conueniri potuit, unusquisque in id quod administrauit tenebitur.
그렇지 않고 만약 본인이나 물적 담보가 적합하거나, 혹은 소송이 제기될 수 있었던 시점에 그에게 변제 자력이 있었다면, 각자는 자신이 관리한 사항에 대해서만 책임을 질 것이다.
§50.1.11.1Quod si forte is, qui periculo suo nominauit magistratum, soluendo sit, utrum in eum prius actio reddi quasi fideiussorem debeat, an uero non alias, quam si res a collega seruari non potuerit? sed placuit fideiussoris exemplo priorem conueniendum qui nominauit, quoniam collega quidem neglegentiae ac poenae causa, qui uero nominauit, fidei ratione conuenitur.
그러나 만일 자기의 위험 부담 하에 정무관을 지명한 자에게 변제 자력이 있는 경우, 먼저 그에 대하여 마치 보증인과 같이 소가 제기되어야 하는가, 아니면 동료로부터 재산을 회수할 수 없었던 경우에 한해서만 그러해야 하는가? 하지만 보증인의 예에 따라 지명한 자가 먼저 소송을 당해야 한다고 결정되었다. 왜냐하면 동료는 태만과 처벌을 이유로 소송을 당하는 반면, 지명한 자는 신뢰 관계를 이유로 소송을 당하기 때문이다.