[PAULUS libro uicesimo ad edictum. ]
[パウルス著『告示解釈書』第20巻] 明らかに、その他の必要費および有益費については、区別することが可能である。
§5.3.38.prPlane in ceteris necessariis et utilibus impensis posse separari, ut bonae fidei quidem possessores has quoque imputent, praedo autem de se queri debeat, qui sciens in rem alienam impendit.
すなわち、善意の占有者がこれらの費用をも計算に算入する一方で、他人の物であることを知りながら支出した強奪者は、自分を責めるべきであるという区別である。
sed benignius est in huius quoque persona haberi rationem impensarum (non enim debet petitor ex aliena iactura lucrum facere) et id ipsum officio iudicis continebitur: nam nec exceptio doli mali desideratur.
しかし、この者の場合においても費用の考慮がなされる方がより寛大であり(なぜなら、原告は他人の損失から利益を得るべきではないからである)、そしてそのこと自体が裁判官の職務に包含される。 なぜなら、悪意の抗弁すら必要とされないからである。
plane potest in eo differentia esse, ut bonae fidei quidem possessor omnimodo impensas deducat, licet res non exstet in quam fecit, sicut tutor uel curator consequuntur, praedo autem non aliter, quam si res melior sit.
明らかに、次の点において違いがありうる。 すなわち、善意の占有者は、後見人や保佐人が回収するのと同様に、費用を支出した対象が存続していなくても、いかなる場合でも費用を控除できるが、強奪者は、物がより良くなっている場合に限られる、という違いである。