[PAULUS libro uicesimo ad edictum. ] §5.3.38.prPlane in ceteris necessariis et utilibus impensis posse separari, ut bonae fidei quidem possessores has quoque imputent, praedo autem de se queri debeat, qui sciens in rem alienam impendit.
[파울루스 저 『고시해설서』 제20권] 명백히, 기타 필요비와 유익비에 대해서는 구별이 가능하다. 즉, 선의의 점유자는 이 비용 역시 산입할 수 있는 반면, 타인의 물건임을 알면서 지출한 강탈자는 스스로를 탓해야 한다는 구별이다.
sed benignius est in huius quoque persona haberi rationem impensarum (non enim debet petitor ex aliena iactura lucrum facere) et id ipsum officio iudicis continebitur: nam nec exceptio doli mali desideratur.
그러나 이 자의 경우에도 비용에 대한 고려가 이루어지는 것이 더 관대하며 (왜냐하면 원고는 타인의 손실로부터 이득을 얻어서는 안 되기 때문이다), 이 일 자체는 판사의 직무 권한에 포함될 것이다. 왜냐하면 기망의 항변조차 요구되지 않기 때문이다.
plane potest in eo differentia esse, ut bonae fidei quidem possessor omnimodo impensas deducat, licet res non exstet in quam fecit, sicut tutor uel curator consequuntur, praedo autem non aliter, quam si res melior sit.
명백히 다음의 점에서 차이가 있을 수 있다. 즉, 선의의 점유자는 후견인이나 보좌인이 회수하는 것과 같이, 자신이 지출한 대상이 비록 현존하지 않더라도 어떠한 경우에나 비용을 공제할 수 있지만, 강탈자는 물건이 더 나아진 경우에 한하여 공제할 수 있다는 차이이다.