[ULPIANUS libro quinto decimo ad edictum. ] §5.3.20.9In priuatorum quoque petitionibus senatus consultum locum habere nemo est qui ambigit, licet in publica causa factum sit.
[ウルピアヌス、告示注解第十五巻] 私人の(相続財産)請求においても、元老院議決が適用される(場所を有する)ことについては、たとえそれが公的な事件においてなされたものであるとしても、誰も疑わない。
§5.3.20.10Non solum autem in hereditate utimur senatus consulto, sed et in peculio castrensi uel alia uniuersitate.
また、我々は(通常の)相続財産においてだけでなく、特有財産(兵役特有財産)や、その他の総体財産においても元老院議決を適用する。
' §5.3.20.11Petitam autem hereditatem' et cetera: id est ex quo quis scit a se peti: nam ubi scit, incipit esse malae fidei possessor.
「請求された相続財産」云々:すなわち、誰かが自分に対して請求されていることを知った時点からである。 なぜなら、それを知った時、悪意の占有者になり始めるからである。
'id est cum primum aut denuntiatum esset': quid ergo si scit quidem, nemo autem ei denuntiauit, an incipiat usuras debere pecuniae redactae? et puto debere: coepit enim malae fidei possessor esse.
「すなわち最初に通知がなされたか、のいずれかであるとき」:では、もし彼が(請求されていることを)確かに知っているが、誰も彼に通知しなかった場合、彼は回収された金銭の利息を支払う義務を負い始めるのだろうか。 私は負うべきであると考える。 なぜなら、彼は悪意の占有者になり始めたからである。
sed ponamus denuntiatum esse, non tamen scit, quia non ipsi, sed procuratori eius denuntiatum est: senatus ipsi denuntiari exigit et ideo non nocebit, nisi forte is cui denuntiatum est eum certiorauerit, sed non si certiorare potuit nec fecit.
しかし、通知はなされたが、彼自身ではなく彼の代理人に通知されたため、彼がそれを知らないと仮定しよう。 元老院は彼自身に通知されることを求めているので、通知がなされた者が彼に知らせたのでない限り、それは不利益を及ぼさない。 ただし、知らせることができたのに知らせなかったというだけでは(不利益を及ぼさない)。
a quo denuntiatum est senatus non exigit: quicumque ergo fuit qui denuntiauit, nocebit.
誰によって通知されたかを元老院は求めていない。 したがって、通知した者が誰であれ、(占有者に)不利益を及ぼす。
§5.3.20.12Haec aduersus bonae fidei possessores, nam ita senatus locutus est: 'eos qui se heredes existimassent'.
以上のことは善意の占有者に対するものである。 なぜなら、元老院は「自らを相続人であると信じた者たち」と述べているからである。
ceterum si quis sciens ad se hereditatem non pertinere distraxit, sine dubio non pretia rerum, sed ipsae res ueniunt in petitionem hereditatis et fructus earum.
しかし、もし誰かが相続財産が自己に帰属しないことを知りながら処分した場合には、疑いなく物の代金ではなく、物自体とその果実が相続財産請求に含まれる。
sed imperator Seuerus epistula ad Celerem idem uidetur fecisse et in malae fidei possessoribus: atquin senatus de his est locutus qui se heredes existimant.
しかし、皇帝セウェルスはケレルへの親書において、悪意の占有者についても同様のことを定めたように見受けられる。 しかし、元老院は、自らを相続人であると信じている者たちについて述べている。
nisi forte ad eas res referemus, quas distrahi expedierat, quae onerabant magis hereditatem quam fructui erant: ut sit in arbitrio petitoris, qualem computationem faciat aduersus malae fidei possessorem, utrum ipsius rei et fructuum an pretii et usurarum post motam controuersiam.
あるいは、売却することが有益であったもの、すなわち果実をもたらすよりも相続財産の負担となっていたものに、我々が(このセウェルスの決定を)関連付けるのでない限り。 その結果、悪意の占有者に対して、紛争が開始された後に、物自体とその果実の計算か、あるいは代金とその利息の計算のどちらを行うかは、請求者の選択に委ねられる。
§5.3.20.13Licet autem senatus de his locutus sit, qui se heredes existiment, tamen et si bonorum possessores se existiment uel alios successores iustos uel sibi restitutam hereditatem, in eadem erunt condicione.
また、元老院は自らを相続人であると信じている者たちについて述べているが、彼らが自らを財産占有者であると信じている場合、あるいはその他の正当な承継人であると信じている場合、あるいは相続財産が自己に復帰されたと信じている場合であっても、彼らは同じ状況に置かれるであろう。
§5.3.20.14Papinianus autem libro tertio quaestionum, si possessor hereditatis pecuniam inuentam in hereditate non attingat, negat eum omnino in usuras conueniendum.
パピニアヌスは『法疑録』第三巻において、相続財産の占有者が相続財産の中に発見された金銭に手を触れない場合、彼は利息について一切訴えられるべきではないと否定している。
' §5.3.20.15Redactae', inquit, 'pecuniae ex pretio rerum uenditarum.
議決は「売却された物の代金から回収された金銭」と言う。
' redactam sic accipiemus, non solum iam exactam, uerum et si exigi potuit nec exacta est.
我々は「回収された」ということを、すでに実際に回収されたものだけでなく、回収することができたのに回収されなかった場合も含めて解釈するものとする。
§5.3.20.16Quid si post petitam hereditatem res distraxerit? hic ipsae res uenient fructusque earum.
相続財産が請求された後に物を売却した場合はどうなるか。 この場合には、物自体とその果実が含まれる。
sed si forte tales fuerunt, quae uel steriles erant uel tempore periturae, et hae distractae sunt uero pretio, fortassis possit petitor eligere, ut sibi pretia et usurae praestentur.
しかし、もしそれらが、不毛のものであったり、時とともに滅失する運命にあったりするような物であり、かつそれらが適正な価格で売却されたのであれば、請求者は代金と利息が自らに提供されることを選択できるかもしれない。
§5.3.20.17Ait senatus: 'placere, a quibus petita hereditas fuisset, si aduersus eos iudicatum esset, pretia, quae ad eos rerum ex hereditate uenditarum peruenissent, etsi ante petitam hereditatem deperissent deminutaeue essent, restituere debere.
元老院は次のように述べる。 「相続財産を請求された者たちについて、もし彼らに対して不利な判決が下されたならば、たとえ相続財産の売却された物が相続財産請求の前に滅失し、あるいは毀損していたとしても、彼らのもとに達したその代金を返還しなければならない、ということが支持される。
' bonae fidei possessor si uendiderit res hereditarias, siue exegit pretium siue non, quia habet actionem, debebit pretium praestare: sed ubi habet actionem, sufficiet eum actiones praestare.
」善意の占有者が相続財産に属する物を売却した場合、彼が代金を回収したか否かにかかわらず、訴権を有しているのであるから代金を提供する義務を負う。 しかし、彼が訴権を有している場合には、彼がその訴権を移転することで足りる。
§5.3.20.18Sed si uendidit et euicta re restituit quod accepit, non uidebitur ad eum peruenisse: quamquam possit dici nec ab initio pretium uenire, quia non fuit res hereditaria quae distracta est: sed etsi senatus rerum ex hereditate distractarum, non hereditariarum fecit mentionem, restitui tamen non debet, quia nihil apud eum remanet.
しかし、もし彼が売却し、物が追奪されたために受け取ったものを返還した場合、それは彼のところに達したとはみなされないであろう。 もっとも、売却された物は相続財産に属する物ではなかったのであるから、当初から代金も含まれないと言うこともできる。 しかし、元老院は相続財産「に属する」物ではなく、相続財産「から」売却された物と言及しているとしても、やはり返還されるべきではない。 なぜなら、彼の手元には何も残っていないからである。
nam et Iulianus libro sexto digestorum scribit quod indebitum exegit restituere eum non debere nec imputaturum quod non debitum soluit.
なぜなら、ユリアヌスも『学説彙纂』第六巻において、債務でないのに回収したものを彼は返還する義務はなく、また債務でないのに支払ったものを算入することもない、と書いているからである。
§5.3.20.19Sed si res sit redhibita, hic utique et hereditaria est et pretium non ueniet quod refusum est.
しかし、もし物が瑕疵により返還された場合、この場合には当然、その物は相続財産に属するものであり、払い戻された代金は含まれない。
§5.3.20.20Sed et si ob uenditionem obstrictus sit emptori possessor hereditatis, dicendum erit prospici ei, cautione.
さらに、もし売却に関して相続財産の占有者が買主に対して義務を負っているならば、保証によって彼に配慮がなされるべきであると言うべきである。
§5.3.20.21Restituere autem pretia debebit possessor, etsi deperditae sunt res uel deminutae.
しかし、占有者は、たとえ物が滅失し、あるいは毀損したとしても、その代金を返還しなければならない。
sed utrum ita demum restituat, si bonae fidei possessor est, an et si malae fidei? et si quidem res apud emptorem exstent nec deperditae nec deminutae sunt, sine dubio ipsas res debet praestare malae fidei possessor aut, si recipere eas ab emptore nullo modo possit, tantum quantum in litem esset iuratum.
だが、彼が善意の占有者である場合にのみそのように返還するのか、それとも悪意の場合にもそうなのか。 そして、もし物が確かに買主の手元に存在し、滅失も毀損していないならば、疑いなく悪意の占有者は物自体を提供する義務を負うか、あるいは、もしそれらを買主から回収することが全く不可能な場合には、宣誓訴訟額に相当する額を支払わなければならない。
at ubi deperditae sunt et deminutae, uerum pretium debet praestari, quia si petitor rem consecutus esset, distraxisset et uerum pretium rei non perderet.
しかし、滅失し毀損した場合には、適正な価格が提供されなければならない。 なぜなら、もし請求者が物を得ていたならば、それを処分して、その物の適正な価格を失うことはなかったであろうからである。