[ULPIANUS libro quarto de appellationibus. ] §49.5.5.prEi, cuius appellatio non recipitur, sufficit, si possit dicere appellationem suam non esse receptam: quod quaqua ratione doceat, admittetur eius appellatio.
[ウルピアーヌス、上訴に関する書第4巻] 上訴が受理されない者にとっては、自身の上訴が受理されなかったと言えれば十分である。 このことをいかなる方法によってであれ証明するならば、彼の上訴は受理されるものとする。
§49.5.5.1Non recepta autem appellatione, si quidem principem appellari oportuit, principi erit supplicandum: sin uero alius appellabatur quam princeps, ille erit adeundus.
しかし、上訴が受理されなかった場合、もし皇帝に上訴すべきであったならば、皇帝に嘆願しなければならない。 だが、もし皇帝以外の者が上訴の相手であったならば、その者のもとに赴かなければならない。
§49.5.5.2Sed et si quid aliud post receptam appellationem impedimento factum fuerit, eum adiri oportet, quem appellare quis debet.
しかしまた、上訴が受理された後に、何か他のことが障害となった場合にも、上訴すべき相手のもとに赴く必要がある。
§49.5.5.3Plane si appellatione non recepta non ipsum adierit, quem debuit, sed principem, pro eo habebitur, atque si is aditus est, qui adiri debuit: idque rescriptis imperatoris nostri Antonini declaratur.
明らかに、上訴が受理されなかった際に、赴くべき当人のもとではなく、皇帝のもとに赴いた場合、赴くべきであった当人のもとに赴いたものとみなされる。 そしてこのことは、我らの皇帝アントニヌスの勅答によって明らかにされている。
§49.5.5.4Plane si alium pro alio adiit non principem, nihil ei hic error proderit, licet non uideatur cessasse.
明らかに、もし彼が皇帝以外の別の人を別の人と間違えて赴いたならば、彼が怠慢であったとはみなされないとしても、この誤りは彼にとって何ら益することはない。
§49.5.5.5Intra constituta autem appellatoria tempora debet is, cuius appellatio non est recepta, uel competentem iudicem uel principem adire.
しかし、上訴が受理されなかった者は、定められた上訴期間内に、管轄の裁判官または皇帝のもとに赴かなければならない。