[ULPIANUS libro secundo de appellationibus. ] §49.1.6.prNon tantum ei, qui ad supplicium ducitur, prouocare permittitur, uerum alii quoque nomine eius, non tantum si ille mandauerit, uerum quisquis alius prouocare uoluerit.
[ウルピアーヌス著『上訴録』第二巻] 処刑へと連れて行かれる者自身に上訴することが許されるだけでなく、彼のために他の者にも、彼が委任した場合のみならず、他の誰であれ上訴を望む者であれば上訴することが許される。
neque distinguitur, utrum necessarius eius sit nec ne: credo enim humanitatis ratione omnem prouocantem audiri debere.
そして、その者が彼の親族であるか否かは区別されない。 なぜなら、人道上の配慮から、上訴する者はすべて審理されるべきであると私は信じるからである。
ergo et si ipse adquiescit sententiae: nec quaerimus, cuius intersit.
したがって、たとえ本人が判決に服しているとしても[他の者の上訴は許され]、また、我々は誰に利害関係があるかを問うこともしない。
quid ergo, si resistat qui damnatus est aduersus prouocationem, nec uelit admitti eius appellationem perire festinans? adhuc putem differendum supplicium.
では、有罪とされた者が上訴に反対して抵抗し、死を急ぐあまり、自分のための上訴が受理されることを望まない場合はどうなるであろうか。 それでもやはり、私は処刑は延期されるべきであると考える。