[ULPIANUS libro secundo de appellationibus. ] §49.1.6.prNon tantum ei, qui ad supplicium ducitur, prouocare permittitur, uerum alii quoque nomine eius, non tantum si ille mandauerit, uerum quisquis alius prouocare uoluerit.
[울피아누스, 상소록 제2권] 처형으로 끌려가는 자 자신에게 상소함이 허용될 뿐만 아니라, 그의 이름으로 다른 자에게도, 그가 위임한 경우뿐만 아니라 상소하고자 하는 다른 누구에게나 허용된다.
neque distinguitur, utrum necessarius eius sit nec ne: credo enim humanitatis ratione omnem prouocantem audiri debere.
그리고 그가 그의 친족인지 아닌지는 구별되지 않는다. 왜냐하면 나는 인도주의적 이유에서 상소하는 모든 자의 주장이 청취되어야 한다고 믿기 때문이다.
ergo et si ipse adquiescit sententiae: nec quaerimus, cuius intersit.
그러므로 비록 그가 스스로 판결을 수용하더라도 [다른 자의 상소가 허용되며], 우리는 누구에게 이익이 걸려 있는지 묻지 않는다.
quid ergo, si resistat qui damnatus est aduersus prouocationem, nec uelit admitti eius appellationem perire festinans? adhuc putem differendum supplicium.
그렇다면, 유죄 판결을 받은 자가 상소에 반대하여 저항하고, 죽기를 서두르며 자신에 대한 상소가 받아들여지기를 원하지 않는다면 어떻게 되는가? 그래도 나는 처형이 연기되어야 한다고 생각할 것이다.