[ULPIANUS libro quinto fideicommissorum. ]
[ウルピアーヌス、同『信託遺贈論』第5巻より。
§40.5.24.prGeneraliter dicemus eos posse fideicommissariam libertatem adscribere, qui fideicommissum pecuniarium possunt relinquere.
] 一般に、金銭の信託遺贈を遺すことができる者は、信託による自由を書き添えることができる、と言うべきである。
§40.5.24.1Et principis seruo uel municipii et cuius alterius fideicommissa libertas adscripta ualet.
また、皇帝の奴隷であれ、自治体の奴隷であれ、あるいは他の誰の奴隷であれ、書き添えられた信託による自由は有効である。
§40.5.24.2Hostium seruo si fideicommissaria libertas fuerit adscripta, potest tractari, an non sit inefficax.
敵の奴隷に対して信託による自由が書き添えられた場合、それが無効ではないかについて議論され得る。
et fortassis quis dixerit indignum esse ciuem Romanum fieri hostium seruum: sed si in casum relinquatur, in quem noster esse incipit, quid prohibet dicere libertatem ualere?
そしておそらく、敵の奴隷がローマ市民になるのは不適切であると誰かが言うかもしれない。 しかし、もし彼が我々の側の者になり始めるという状況に備えて遺贈されているならば、その自由が有効であると言うことを何が妨げるだろうか。
§40.5.24.3Si homini libero fuerit libertas per fideicommissum adscripta et is in seruitutem redactus proponatur, petere potest libertatem, si modo mortis tempore uel condicionis existentis inueniatur seruus.
もし自由人に対して信託によって自由が書き添えられており、その者が奴隷状態に落とされたと想定される場合、もし彼が(遺言者の)死亡の時、または条件の成就の時に奴隷であると判明するならば、彼は自由を請求することができる。
§40.5.24.4Seruo eius, qui nondum in rebus humanis est, libertas recte per fideicommissum relinquitur.
まだ人間の中に存在していない者の奴隷に対しても、自由は信託によって正当に遺贈される。
§40.5.24.5Si seruus in metallum fuerit damnatus, libertatem sperare non poterit.
もし奴隷が鉱山刑に処されたならば、彼は自由を望むことはできない。
quid ergo, si fideicommissaria libertas ei relicta sit et poena metalli indulgentia principis sit liberatus? et est rescriptum ab imperatore nostro hunc in dominium prioris domini non restitui: cuius tamen sit, non adicitur.
では、もし信託による自由が彼に遺されており、皇帝の恩赦によって鉱山刑から解放された場合はどうか。 そして、この者は元の所有者の所有権に復帰しないということが我々の皇帝によって勅答されている。 しかし、彼が誰の所有になるかは付け加えられていない。
certe cum fisci efficiatur, sperare potest fideicommissariam libertatem.
確かに、国庫の所有となるのであるから、彼は信託による自由を望むことができる。
§40.5.24.6Ex damnata in metallum concepto et nato fideicommissaria libertas dari poterit: quid mirum, cum etiam uenumdari eum posse quasi seruum diuus Pius rescripsit?
鉱山刑に処された女から宿され生まれた者に対しても、信託による自由を与えることができる。 神君ピウスが、彼を奴隷のように売却することも可能であると勅答したのだから、何の不思議があろうか。
§40.5.24.7Si petitum a testatore fuerit, ne postea Stichus seruiret, placuit fideicommissariam libertatem datam uideri: nam qui hoc petit, ne postea seruiat, uidetur petere, ut libertas ei praestetur.
もし遺言者によって「今後スティクスが仕えることのないように」と求められていたならば、信託による自由が与えられたと見なすことが承認された。 なぜなら、今後彼が仕えないことを求める者は、彼に自由が与えられることを求めていると見なされるからである。
§40.5.24.8Sed et si ita scripsit: 'ne cum alienes' 'ne eum uendas', idem erit dicendum, si modo hoc animo fuerit adscriptum, quod uoluerit eum testator ad libertatem perduci.
しかし、たとえ「彼を他人に譲渡せぬように」「彼を売却せぬように」と書いた場合であっても、それが、遺言者が彼を自由に導くことを望んだという意図のもとで書き添えられたものであるならば、同様のことが言われるべきである。
ceterum si alia mente id scripsit, ut puta quia consilium dabat heredi retinere talem seruum uel quia coercere uoluit seruum et cruciare, ne meliorem dominum experiatur, uel aliqua mente, non tribuendae libertatis animo, dicendum est cessare libertatis praestationem: et ita Celsus libro uicensimo tertio digestorum scribit.
しかし、もし他の意図でそれを書いた場合、例えば、そのような奴隷を留め置くよう相続人に助言を与えていたためであるとか、あるいは、より良い主人を経験させないように奴隷を抑圧し苦しめることを望んだためであるとか、あるいは自由を与える意図ではない何らかの意図によるものであるならば、自由の付与は行われないと言うべきである。 そして、ケルススも『学説彙纂』第23巻にそう書いている。
non tantum enim uerba fideicommissi, sed et mens testatoris tribuere solet libertatem fideicommissariam.
なぜなら、信託の文言だけでなく、遺言者の意図もまた、信託による自由を与えるのが常だからである。
sed cum ex praesumptione libertas praestita esse uidetur, heredis est contrariam uoluntatem testatoris probare.
しかし、推定によって自由が与えられたと見なされる以上、遺言者の反対の意思を立証するのは相続人の義務である。
§40.5.24.9Si quis tutorem ideo scripserit, quia liberum putauit, certissimum est neque libertatem peti posse neque tutelam libertatis praestationi patrocinari: et ita et Marcellus libro quinto decimo digestorum et imperator noster cum patre rescripsit.
もしある者が、自由人であると考えたために(遺言で彼を後見人に)指定した場合、自由を請求することもできず、また後見の指定が自由の付与を支持することもないということは、極めて確実である。 そして、マルケルスも『学説彙纂』第15巻において、また我々の皇帝もその父とともにそのように勅答した。
§40.5.24.10Si quis seruo pignerato directam libertatem dederit, licet uidetur iure suptili inutiliter reliquisse, attamen quasi et fideicommissaria libertate relicta seruus petere potest, ut ex fideicommisso liber fiat: fauor enim libertatis suadet, ut interpretemur et ad libertatis petitionem procedere testamenti uerba, quasi ex fideicommisso fuerat seruus liber esse iussus: nec enim ignotum est, quod multa contra iuris rigorem pro libertate sint constituta.
もしある者が、質に入れられた奴隷に対して直接の自由を与えた場合、厳格な法によれば無効に遺贈したと見なされるとしても、それにもかかわらず、あたかも信託による自由も遺贈されたかのように、その奴隷は、信託に基づいて自由の身となることを請求できる。 なぜなら、自由への好意は、遺言の文言があたかも信託に基づいてその奴隷が自由になるよう命じられたかのように解釈し、自由の請求へと進むことを勧めるからである。 法の厳格さに反して、自由のために多くのことが定められていることは、周知の事実だからである。
§40.5.24.11Ex testamento, quod adgnatione postumae ruptum esse constitit, neque directas libertates competere neque fideicommissarias deberi, quas non a legitimis quoque heredibus pater familias reliquerit, satis constat.
死後出生の女子の出現によって破棄されたことが確定した遺言からは、直接の自由も認められず、また家父長が法定相続人らに対しても遺したのでない限り、信託による自由も義務づけられないということは、十分に確定している。
§40.5.24.12Si quis alienum uel suum seruum rogatus sit manumittere et minus sit in eo quod accepit iudicio testatoris, plus sit in pretio serui, an cogatur uel alienum redimere uel suum manumittere, uidendum est.
もしある者が、他人の奴隷または自分の奴隷を解放するよう求められ、かつ彼が遺言者の意思によって受け取ったものが少なく、奴隷の価格のほうが多い場合、彼が他人の奴隷を買い取るか、または自分の奴隷を解放するよう強制されるかについては、検討されねばならない。
et Marcellus scripsit, cum ceperit legatum, cogendum omnimodo suum manumittere: et sane hoc iure utimur, ut multum intersit, suum quisque rogatus sit manumittere an alienum: si suum, cogetur manumittere, etiamsi modicum accepit: quod si alienum, non alias erit cogendus, quam si tanti possit redimere, quantum ex iudicio testatoris consecutus sit.
そしてマルケルスは、彼が遺贈を受け取った以上、いかなる場合でも自分の奴隷を解放するよう強制されるべきであると書いた。 そして実に我々は、各自が自分の奴隷を解放するよう求められたのか、それとも他人の奴隷を解放するよう求められたのかによって、大きな違いがあるという法を用いている。 すなわち、もし自分の奴隷であるならば、たとえ受け取ったものが僅かであったとしても解放を強制される。 しかし、もし他人の奴隷であるならば、遺言者の処分から得た額と同じだけの額で買い取ることができる場合でなければ、強制されない。
§40.5.24.13Proinde consequenter Marcellus ait cum quoque, qui heres institutus est, si quidem aliquid ad eum deducto aere alieno peruenit, cogendum esse suum manumittere: si uero nihil peruenit, non esse cogendum.
したがって、その当然の結果として、マルケルスは、相続人に指定された者も、もし債務を控除した上で何らかのものが彼に届いたならば、自分の奴隷を解放するよう強制されるべきであるが、もし何も届かなかったならば、強制されるべきではない、と言っている。