[PAULUS libro primo quaestionum. ] §4.2.17.prUideamus ergo, si heres, ad quem aliquid peruenerit, consumpserit id quod peruenit, an desinat teneri, an uero sufficit semel peruenisse? et, si consumpto eo decesserit, utrum aduersus heredem eius omnimodo competit actio, quoniam hereditariam suscepit obligationem, an non sit danda, quoniam ad secundum heredem nihil peruenit? et melius est omnimodo competere in heredem heredis actionem: sufficit enim semel peruenisse ad proximum heredem, et perpetua actio esse coepit: alioquin dicendum erit nec ipsum, qui consumpsit quod ad eum peruenit, teneri.
[パウルス著『学説問答集』第一巻] それゆえ、何かが至った相続人が、その至ったものを消費してしまった場合、責任を負うことを免れるのか、それとも、一度至ったことで十分なのか、検討してみよう。 そして、それを消費した上でその相続人が死亡した場合、その相続人の相続人が相続上の義務を引き受けたのであるから、彼に対して常に訴えが認められるのか、それとも、第二の相続人には何も至らなかったのであるから、訴えは与えられるべきではないのか。 そして、相続人の相続人に対して常に訴えが認められるとする方がより妥当である。 なぜなら、直接の相続人に一度至ったことで十分であり、訴えは永続的なものとなっているからである。 そうでなければ、自分に至ったものを消費した本人さえも責任を負わないと言わなければならなくなるだろう。