[PAPINIANUS libro uicensimo nono quaestionum.
[パピニアヌス『問題集』第29巻において。
] §38.6.7.prScripto herede deliberante filius exheredatus mortem obit atque ita scriptus heres omisit hereditatem.
] 指定相続人が熟慮している間に、相続を廃除された息子が死亡し、そのようにして指定相続人は相続を放棄した。
nepos ex illo filio susceptus auo suus heres erit neque pater uidebitur obstitisse, cuius post mortem legitima defertur hereditas.
その息子から生まれた孫は、祖父の自権相続人となる。 また、父親が障害となったとはみなされない。 なぜなら、彼の死後に法定相続が開始されるからである。
nec dici potest heredem, sed non suum nepotem fore, quod proximum gradum numquam tenuerit, cum et ipse fuerit in potestate neque pater eum in hac successione praeuenerit.
また、彼が最近親等を決して保持しなかったからといって、孫は相続人にはなるが自権相続人にはならない、と言うことはできない。 なぜなら、彼自身も家父権下にあり、父親もこの相続において彼に先んじなかったからである。
et alioquin si non suus heres est, quo iure heres erit, qui sine dubio non est adgnatus? ceterum et si non sit exheredatus nepos, adiri poterit ex testamento hereditas a scripto herede filio mortuo: quare qui non obstat iure intestati, iure testati uidebitur obstitisse.
また、さもなければ、もし彼が自権相続人でないとすれば、疑いなく宗族ではない彼は、いかなる法によって相続人となるであろうか。 しかしながら、たとえ孫が廃除されていなくても、息子が死亡した後に、指定相続人は遺言によって相続を承認することができたであろう。 それゆえ、無遺言相続の法においては障害とならない者が、遺言相続の法においては障害となったとみなされるであろう。
§38.6.7.1Non sic parentibus liberorum, ut liberis parentium debetur hereditas: parentes ad bona liberorum ratio miserationis admittit, liberos naturae, simul et parentium commune uotum.
親の相続財産が子どもに帰属するべきであるようには、子どもの相続財産が親に帰属するべきではない。 親を子どもの財産へと受け入れるのは哀れみの情理であるが、子どもを受け入れるのは自然の理であり、同時に親たちの共通の願いである。