[PAPINIANUS libro uicensimo nono quaestionum. ] §38.6.7.prScripto herede deliberante filius exheredatus mortem obit atque ita scriptus heres omisit hereditatem.
[파피니아누스 《질문집》 제29권에서.] 지정상속인이 숙고하는 동안, 상속을 배제당한 아들이 사망했고, 그리하여 지정상속인은 상속을 포기했다.
nepos ex illo filio susceptus auo suus heres erit neque pater uidebitur obstitisse, cuius post mortem legitima defertur hereditas.
그 아들에게서 태어난 손자는 조부의 자권상속인이 될 것이며, 아버지가 장애가 된 것으로 여겨지지는 않을 것이다. 그의 사망 후에 법정상속이 개시되기 때문이다.
nec dici potest heredem, sed non suum nepotem fore, quod proximum gradum numquam tenuerit, cum et ipse fuerit in potestate neque pater eum in hac successione praeuenerit.
또한 손자가 결코 가장 가까운 친등을 유지하지 못했다는 이유로, 그가 상속인은 되지만 자권상속인은 되지 않을 것이라고 말할 수는 없다. 그 자신도 권력 하에 있었고 아버지가 이 상속에서 그보다 앞서지 않았기 때문이다.
et alioquin si non suus heres est, quo iure heres erit, qui sine dubio non est adgnatus? ceterum et si non sit exheredatus nepos, adiri poterit ex testamento hereditas a scripto herede filio mortuo: quare qui non obstat iure intestati, iure testati uidebitur obstitisse.
그리고 그렇지 않다면, 만약 그가 자권상속인이 아니라면, 의심할 여지 없이 종족이 아닌 그가 무슨 법에 따라 상속인이 되겠는가? 한편, 손자가 배제되지 않았더라도, 아들이 사망한 후에 지정상속인이 유언에 따라 상속을 승인할 수 있었을 것이다. 그러므로 무유언상속법상 장애가 되지 않는 자가 유언상속법상으로는 장애가 된 것으로 여겨질 것이다.
§38.6.7.1Non sic parentibus liberorum, ut liberis parentium debetur hereditas: parentes ad bona liberorum ratio miserationis admittit, liberos naturae, simul et parentium commune uotum.
부모의 유산이 자녀에게 귀속되어야 하는 것처럼 자녀의 유산이 부모에게 귀속되어야 하는 것은 아니다. 부모를 자녀의 재산으로 인도하는 것은 가련함의 정리이지만, 자녀를 인도하는 것은 자연의 이치이자 부모들의 공통된 염원이다.