[IDEM libro tricesimo primo digestorum.
[同じく、学説彙纂第31巻より。
] §29.4.22.prSi in testamento ita scriptum fuerit: 'Titius heres esto: si Titius heres erit, Maeuius heres esto' et Titius omissa causa testamenti hereditatem legitimam possederit, Maeuio aduersus eum petitio hereditatis dari non debet pro parte, quam habiturus esset, si testamenti causa omissa non fuisset.
] もし遺言書にこのように書かれていた場合、「ティティウスは相続人たれ。 もしティティウスが相続人であるならば、マエウィウスは相続人たれ」と。 そして、ティティウスが遺言による原因を放棄して法定相続財産を占有した場合、もし遺言による原因が放棄されていなかったとすればマエウィウスが得ていたであろう分け前について、マエウィウスに彼に対する相続請求が認められるべきではない。
cum enim omisso testamento hereditas possidetur, legatorum quidem et libertatium ratio habenda est, quia aliter quam ab herede dari non potuerunt: hereditatis uero quae ita data est rationem habere praetor non debet: sua enim culpa testator sub hac condicione hereditatis partem dedit, quam potuit pure dare.
というのも、遺言を放棄して相続財産が占有される場合、遺贈や自由解放については考慮されなければならないが(なぜなら、これらは相続人から以外には与えられ得なかったからである)、このように与えられた相続分について、法務官は考慮すべきではないからである。 なぜなら、無条件で与えることができたはずの相続分の分け前を、このような条件のもとで与えたのは、遺言者自身の過失だからである。
§29.4.22.1Quare et si ita scriptum fuisset: 'Titius heres esto: quisquis mihi ex supra scriptis heres erit, Stichus liber heresque esto' et Titius omisso testamento hereditatem possideat, libertatem praetor Stichi tueri non debet nec hereditatis petitionem ei dare.
それゆえ、たとえこのように書かれていたとしても、「ティティウスは相続人たれ。 上記の者のうちで私の相続人となる者は誰であれ、スティクスは自由かつ相続人たれ」と。 そして、ティティウスが遺言を放棄して相続財産を占有する場合、法務官はスティクスの自由を保護すべきではなく、また彼に相続請求を与えるべきでもない。
§29.4.22.2Si quis hoc modo testamentum scripserit: 'Titius heres esto: si Titius heres non erit, Maeuius heres esto: quisquis mihi ex supra scriptis heres erit, Maeuio, si mihi heres non erit, centum dato', deinde Titius omisso testamento legitimam hereditatem possideat, an Maeuio, cuius in potestate fuit, ut ex substitutione adeundo totam hereditatem haberet, legatorum actio dari debeat, quaeritur.
もしある人がこのように遺言を書いた場合、「ティティウスは相続人たれ。 もしティティウスが相続人でないならば、マエウィウスは相続人たれ。 上記の者のうちで私の相続人となる者は誰であれ、マエウィウスが私の相続人でないならば、マエウィウスに100を与えよ」と。 その後、ティティウスが遺言を放棄して法定相続財産を占有した場合、予備的指定から相続を承認することによって相続財産全体を手にする余地がその権能にあったマエウィウスに対し、遺贈の訴えが与えられるべきかどうかが問われる。
et placet dari, quia nihil prohibet Maeuium iustam causam habuisse, propter quam nollet negotiis hereditariis implicari.
そして、与えられるべきであるとされる。 なぜなら、マエウィウスが相続の面倒な事務に巻き込まれることを望まない正当な理由を持っていたことを妨げるものは何もないからである。