[PAULUS libro primo ad edictum aedilium curulium. ] §21.1.30.prItem si serui redhibendi nomine emptor iudicium accepit uel ipse eius nomine dictauit, cauendum ex utraque parte erit, ut, si quid sine dolo malo condemnatus sit uel si quid ex eo quod egerit ad eum peruenerit doloue malo eius factum sit quo minus perueniret, id reddat.
[パウルス、会堂エディリス告示註釈第1巻] 同様に、もし奴隷返還の名目で買主が訴訟を受け入れた(被告となった)か、あるいは彼自身がその名目で訴訟を提起した(原告となった)ならば、両当事者から次のこと、すなわち、もし彼が悪意なく何らかの有罪宣告を受けたか、あるいは彼が(訴訟などにより)行ったことから何かが彼のもとに至ったか、もしくは彼のもとに至らないように彼の悪意によってなされたならば、それを返還するように、保証がなされねばならない。
§21.1.30.1Quas impensas necessario in curandum seruum post litem contestatam emptor fecerit, imputabit: praecedentes impensas nominatim comprehendendas Pedius: sed cibaria seruo data non esse imputanda Aristo, nam nec ab ipso exigi, quod in ministerio eius fuit.
訴訟繋属後に、奴隷を治療するために買主が必要に迫られて支出した費用は、算入する(相殺請求する)であろう。 これに先立つ費用は明示的に含められるべきであるとペディウスは言う。 しかし、奴隷に与えられた食費は算入されるべきではないとアリストーは言う。 なぜなら、奴隷が彼の奉仕に従事していたこと[による利益]もまた、彼(買主)自身から請求されないからである。