[IDEM libro uicesimo quaestionum. ] §20.1.3.prSi superatus sit debitor, qui rem suam uindicabat, quod suam non probaret, aeque seruanda erit creditori actio Seruiana probanti res in bonis eo tempore, quo pignus contrahebatur, illius fuisse.
[同じ著者、質問集第二十巻より] 自己の物であると証明できなかったという理由で、自己の物を請求していた債務者が敗訴したとしても、質権が契約された時に、その物が債務者の財産に属していたことを証明する債権者には、同様にセルウィウス訴権が維持されるべきである。
sed et si uictus sit debitor uindicans hereditatem, iudex actionis Seruianae neglecta de hereditate dicta sententia pignoris causam inspicere debebit.
しかし、相続財産を請求していた債務者が敗訴した場合であっても、セルウィウス訴権の裁判官は、相続財産に関して下された判決を無視して、質権の根拠を審理しなければならない。
atquin aliud in legatis et libertatibus dictum est, cum secundum eum, qui legitimam hereditatem uindicabat, sententia dicta est.
もっとも、法定相続財産を請求していた者に有利な判決が下された場合には、遺贈や自由の解放については、別のことが言われている。
sed creditor non bene legatariis per omnia comparatur, cum legata quidem aliter ualere non possunt, quam si testamentum ratum esse constaret: enimuero fieri potest, ut et pignus recte sit acceptum nec tamen ab eo lis bene instituta.
しかし、債権者はあらゆる点で遺贈受取人と同様に比較されるわけではない。 なぜなら、遺贈は、遺言が有効であることが確定しない限り、効力を持ち得ないからである。 実際、質権は正当に受け入れられたものの、債務者によって訴訟が不適切に提起された、ということも起こり得るからである。
§20.1.3.1Per iniuriam uictus apud iudicium rem quam petierat postea pignori obligauit: non plus habere creditor potest, quam habet qui pignus dedit.
裁判において不当に敗訴した者が、彼が請求していた物をその後に質権の目的に供した場合、債権者は、質権を設定した者が有する以上の権利を持つことはできない。
ergo summouebitur rei iudicatae exceptione, tametsi maxime nullam propriam qui uicit actionem exercere possit: non enim quid ille non habuit, sed quid in ea re quae pignori data est debitor habuerit, considerandum est.
したがって、たとえ勝訴した者がそれ自体としては何の訴権も行使できないとしても、債権者は既判力の抗弁によって退けられるであろう。 なぜなら、勝訴した者が何を持たなかったかではなく、質権に供された物において債務者が何を持っていたかが考慮されるべきだからである。